Seda
@_seda
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Körlük kitabının devamı olan Görmek yine adı bilinmeyen ülke ve isimsiz karakterleri barındırıyor. Yazarın karakteristik yazım tarzı ve noktalama işaretlerini kullanımını yine burada da görüyoruz.
Birkaç okurdan duyduğum; 'kitabın çevirisi çok kötü, noktalama işaretlerini saçma sapan kullanmışlar, nokta yok gibi, cümle nerede başlıyor ve bitiyor anlamıyorum' gibi yorumlara açıklama getirirsem hayır arkadaşlar sorun çeviri veya yayınevi değil, yazarın üslubu böyle. Bu açıklamadan sonra ilk 150-170 sayfa ülkedeki durumun, karmaşanın anlatıldığı bir politik zemin. Fakat bu sayfalardan sonra Körlük'ün karakterleriyle bağlantı kuruluyor, kitap daha akıcı olmaya başlıyor.
Yine mükemmel tespitler var. Kitabın içeriğine gelirse beyaz körlük salgınından kurtulan halk 4 yıl sonra seçimde %83'ün boş oy kullandığı boş oy verme hastalığına yakalanıyor. Hükümetin 'boşçu'larla verdiği azılı mücadeleyi görüyoruz. Hatta bu mücadele uğruna gerçekleri nasıl saptırdığını ve masumluğu kanıtlanmış kişilere nasıl suç atıldığı ve ne kadar masum olursa olsun devletin bir kişiyi suçlu görmesinin adaletten ve kanunlardan üstün tutulduğunu görüyoruz.
Körlük kitabında Saramago insanlardan ve insanlıktan vazgeçmiştir. İlkel duygular ve çıkar çatışmalarıyla her daim riyakar insan/insanlığı anlatmıştır. Fakat Görmek kitabı sanki onun umudu gibi. Faşizme başkaldıran, mücadele edenleri anlatmış. Durumdan hoşnutsuz hükümetin dayatmalarına incelikle karşılık vermiş halkı.
Puan vermedi·88 syf.·
19 saatte okudu
·2018 163. kitabı
Çünkü bugün insanoğlu kendini beğenmişliğiyle doğaya inanmaz olmuştur. Yaptığı keşif ve buluşlarda kendisini akl-ı küll sanıyor ve doğanın tüm sırlarını çözdüğünü iddia ediyor.
Geç gelen bir inceleme fakat bir iki kelam bir şeyler yazmak istedim.
Saramago'nun okuduğum ilk kitabı. Kitap elime ulaştığında beklediğim çok farklıydı, muhtemelen çoğu okur için böyle olmuştur.İlk sayfa bittiğinde bir masalın içinde olduğumu idrak ettim. Ve bir an bana daha önce hiç masal okumadığımı fark ettirdi. Okuduğum çocuk kitaplarını masal sanıyormuşum. Yanlış hatırlamıyorsam otobüsteydim kitabı okurken, koltuğunda kocaman tebessümle oturan bir yolcu, pek rastlayamıyoruz bu topraklarda.
Masal diyorum fakat büyüleyici, sade bir anlatımla o kadar vurucu, o kadar mest eden cümleler vardı ki. Sadeliğin, yalınlığın, inceliğin zarafetini tekrar görüyoruz. Anlatma kaygısı yalnızca sonu gelmeyen paragrafların olmadığını gösteriyor ki yazarın diğer kitaplarını okuyanlar ne demek istediğimi anlamışlardır.
