Siz bakmayın Attila ilhan'ın "Çünkü ayrılıklar da
sevdaya dâhil" mısrasına. Hiçbir ayrılık sevdaya dâhil değildir. Bilakis ayrılık azap ve beladır. Dünyanın dar gelmesi, ruhun bedene sığamamasıdır. Alınan nefeslerin boğazı acıtması ve uykusuz gecelerdir. Ayrılık başlıbaşına beladır. Kahrolasıdır.
Mecnun sadece bir sanı/yanılgı yaşadı. Leyla'ya
dair yaşadığının bir gerçekliği yoktu. Çünkü Mecnun, bir ömür sadece Allah'ı sevdi ama ilk başlarda Leyla'yı sevdiğini sandı: "Ger ben ben isem nesin sen ey yâr / Ger sen sen isen neyim men-i zâr." Mecnun aşkın hakikatini ve aslını anlayınca yüzünü Leyla'dan çevirdi. Çünkü Leyla'yı hiç sevmemişti