Tuğba Öztürk
@_simurg__
Reklam
Birbirine dokunan elleriniz, bir kitabı aralayan parmaklarınız, şarkı söyleyen dudaklarınız, ince tebessümleriniz, çiçekli sevinçleriniz, heveskar hayalleriniz, kırılgan kalplerinizle siz ve sahilleri döven köpük köpük dalgalarıyla, ardıç ağaçları, ötücü kuşları, şaşkın sincapları, sabah serinlikleri, öğlen güneşleri, akşam rakıları, kırmızı kirazları, revnaklı yıldızları, her defasında muhakkak sabaha uzanan geceleri ile dünya, ne güzelsiniz. Kahraman, korkak, şefkatli, ahmak, geçici, az sonra eriyecek bir kar tanesi kadar geçici ama ne kadar güzelsiniz…
Ama zaten insan, gidenlerin ardından, en çok kendi kalışına ağlıyor.
Tek bir zamanı yoktu gezegenin, aynı anda aynı yerde bulunamamak, buluşmamak, kimsenin kabahati değildi.
Kendini bilmez, birbirini bilmez ama adresleri bilir insanlar.
Reklam