Tuğba Öztürk
@_simurg__
Rehber öğretmen psikolojik danışman
27 Haziran
446 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Kitabı okurken aklımdan geçen en temel düşünce biraz daha derinleştirip içeriği yoğunlaştırılsa çok güzel bir kitap okuyacağımdı.  Baktığımızda dışarıdan sevgi alamayan çocukların büyüdüklerinde iç sesleriyle savaşlarındaki yorgunluğun bir yerde şeytanlaşmış bir caniye evrilmesini görüyoruz. Spoiler vermek istemiyorum ama son kısmı okuduğumda herkesin tek bir bedende toplandığı hissiyle kapattım kapağı. Bitmemiş bir kitaptı.
Kitap küçük bir kitabevinin içindeki ekosistemi anlatıyor. Her biri kendi yaşamında sorunları olan, yaşamları devam ederken bir yerlerde yaşamın anlamını aramaya devam eden bir avuç insanın hikayesi. İç konuşmaları, birbirleriyle kurdukları iletişim, her birinin sadece sayfalardan geçip giden insanlar değil de hayatlarımızın parçası olan birileri olmasından olsa gerek beni yakalayan bir şeyler var kitapta. Hayatın bir çok noktasına dokunuyor. Özellikle iş yaşam dengesi ve evlilik-duygusal ilişkiler kısımlarındaki küçük detaylar beni çok etkiledi. Birçok yerinde kendim yazmış gibi hissettim. Ve bazı yerlerinde kitabın içine girip ana karaktere kitabevini geliştirmesi için önerilerde bulunabilmeyi diledim. Birçok insanın bir yer açmak, kendi işine sahip olmak, toplumun dayattığı normallerin dışında yaşamak istediği ama akşam eve ekmek lazım kaygısının her şeyin önüne geçtiği günlerde yaşıyoruz. Ve bu kitap bir süreliğine de olsa o kitabevinin parçası gibi hissettirdi, rahatlattı. Mükemmel bir yazın değil. Çok iyi de derin de değil diyebilirim. Ama çok hayatın içinden. Ve sanırım kitabı bu kadar sevdiren de sizi de kendinin bir parçası yapabiliyor olması. Kişiye kaybolduğunu hissettiği bir dönemde bir sürü insanın kayıp olduğunu, yalnız olmadığını hissettiriyor.
Öncesine dair, yazara dair hiçbir beklentim ve bilgim olmadan başladığım kitabı; çok iyi tanıdığım, sevdiğim, içinde benden ve bildiklerimden bir sürü parçalar bulduğum birinden ayrılmak duygusuyla bitirdim. Sözcüklerle bazı yerlerde fazlaca bir şey yapmaya çalıştığı kimi satırlarda bu kadarına gerek var mıydı sorusu içimde bi gezinip gitti. Ama rahatsız etmedi, eğreti bir his içimde durduğu için bir acaba’lık durdu. Psikolojiyle ilgilenen ve mesleği insan psikolojisi üzerine örülü biri olarak yer yer terapiye ve terapiste olan bakışında karşısında bir yerlerde hissetmekle birlikte, sahneleri ve oturum deşifresi yazarcasına yazdığı kısımları aşırı beğenerek okudum. Merak edenlere ve acaba okusam mı diyenlere tavsiye edebilmek için olabildiğince kitaptan hiçbir şey yazmadan inceleme yapmaya gayret gösterdim. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim, kitap bittiğinde en yoğun hissiniz muhtemelen uzun bir yürüyüşe çıkıp o ayakların hakkını verme isteği olacak. O kadar sizi de yola yanında götürebilen bir kitap.
Çok fazla polisiye kültürü olan biri değilim, üstüne her şeyden hele ki bilinmeyenden çok korktuğum için geceleri yani okuma fırsatım olan tek boşlukta pek okuyamadım. Sadece kitaba dair çok fazla senaryo üretme becerim olduğunu, yazar olsaydım çok daha farklı ve vurucu bir son yapabileceğimi keşfettim. Kitaba dönecek olursak edebi açıdan çok fazla beklentiye girmemek lazım. Adrenalin düzeyi benim gibi giriş seviyesinde biri için yeterli. Ama Sherlock türevi diziler izleyen birinin hayal gücünün çok altında kalıyor.
Yazarın daha önceki romanlarını okuyan arkadaşlarım küçük bir hayal kırıklığı yaşayabilirler. Dil ve üslup olarak sanki 
Pia Mater 
Dura Mater ve 
Arachnoid Mater kitaplarının ön hazırlığı gibi bir his veriyor. Yaşama ve ölüme bakışıyla size bambaşka bir açıdan görme imkanı sunuyor. Ancak edebi yönden çok ciddi eksikleri var. Diğer romanlarında bunu hissetmeme sebebim sanırım kurgunun çok daha yoğun ve derin olmasıydı. Ama burada özellikle kimi kelimelerin çok fazla tekrarı, anlamsal boşlukların olması gibi durumlar bir miktar rahatsız ediciydi. Bütün bu eleştirlerimle birlikte, insana ve canlılığa, yaşamın kendisine dair çok fazla şey öğrendiğim gerçeğini de paylaşmalıyım. Devam kitabını sabırsızlıkla bekleyeceğim. Şunu da söylemezsem olmayacak, aceleye getirilmiş bir kitap olduğu hissini veriyor. Keşke 
Serkan Karaismailoğlu kitabı son kez inceleyip, aralara eklemeler ve olay örgüsünü biraz daha sıkarak tekrar örme şansı olsa demeden edemeyeceğim. Piyasadaki bir çok kitabı çok rahat geride bırakır ama benim okuyucu gözümde yazarın gerek roman gerekse diğer eserlerinin gerisinde kalmış olduğunu da üzülerek söylemeliyim.
