Eda
@_starrynight__
Lisans
432 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Hayatımızda en az bir kere de olsa ölümü, intiharı, nasıl ölmek istediğimizi merak etmiş ve bunu yapmayı istemişizdir bence. Ölümün tek kurtuluş ve rahata ermek olduğunu düşünürüz bazen. Peki bunu düşünürken ve yapmak isterken gerçekten içinizden geçen şeyler nelerdir?
Umutsuzluk, boşuna yaşıyormuş hissi, hayatta uğraş verip başaramadıklarımız, mesleğimizde başarısızlık, ailemizden yeteri kadar değer görememek, sosyal çevremizdeki ilişkilerin sahte gelmesi, aşk hayatında başarısızlık, yaşamak için bir motivasyon kaynağımızın olmaması vs.vs.
Peki tüm bunların sonucunda tek çözüm yolu ölüm, intihar mıdır? Neden düşüncelerimiz bize tek çıkış yolu olarak ölümü sunar?
Çünkü hayata tutunmaya çalışmak, içimizdeki umudu taze tutmak, motivasyonumuzu yüksek tutmak daha zor gelir çoğu zaman. Bu yüzden de pes etmek, gardımızı düşürmek daha kolay gelir.
Ve intihar bu düşünce denizinde boğulanlar için en kolay çözüm.
Veronika intiharı tek çözüm olarak gören genç bir birey. İntihar girişiminden dolayı bir akıl hastanesine kapatılır. Ve orada kendi gibi insanlarla karşılaşınca kendini tanıma yolunda önemli yol kateder.
Kitaptaki diğer karakterlerin hikayeleri de oldukça dokunaklı ve hayatın içinden örneklerdi. Maria, Eduard... Onların hikayelerini de çok sevdim.
Kitap genel olarak güzel ilerledi ama bir şeyler eksik gibiydi. Farklı bir son beklemiştim ama yine de kötü değildi. Tavsiye edilir.
Lise zamanında bir kaç kere okumaya yeltenmiş fakat okuduğumdan pek bir şey anlamayarak bırakmıştım Goriot Baba'yı. Yeniden elime geçti ve okumaya karar verdim. İyi ki de vermişim.
Bir baba düşünün, kızları için hayatından, konforundan vazgeçecek kadar kızlarını seven bir baba. Yeryüzünde baba sevgisinden mahrum kalan sayısız çocuk varken. Bu yönünü düşünüp okumaya devam ettikçe bende kıymetli bir yer edindi Goriot Baba.
Madam Vauguer adında bir Kadının pansiyonunda kalan yaşlı bir adam Goriot Baba. Ve onun gibi bir grup insanla beraber kalıyor bu pansiyonda.
Kızlarından çok üniversiteli genç Eugene de Rastignac ile olan bağı ayrı bir etkileyiciydi. Kızlarından alamadığı değeri Eugenenin vermesi düşündürücüydü.
" Onları ağlatmamak için ölmemek isterdim, ölmek onları bir daha görememektir."
"Bir baba için cehennem, çocuklarından ayrı kalmaktır."
Bu iki alıntı kızlarına olan sevgisini anlatan kitaptaki en güzel yerdi.
Yer yer sıkıcı olsa da genel hatlarıyla sevdim. Şans verilmeyi hak eden bir eser.
En başta beni adıyla kendine çeken bir kitap oldu. Biri Hiçbiri Binlercesi. Konusu bakımıyla, işleyişiyle, anlatım diliyle beni cezbeden çok güzel bir okumaydı. İç hesaplaşmalar, kendini sorgulama, gerçek benliğini kavrama yolunda yaşanan iç ve dış çatışmalar, kahramanımızın eşiyle yaptığı iç diyalogları, dış görüntüsüne yabancılaşıp kendi içinde yaşaması ve kendi yansımasını içinde keşfetmesi çok güzel işlenmişti. Bu kitapta kendimden çok şey buldum ve sindirdim. Dönüp tekrar okuyabileceğim bir kitap oldu. Tavsiye ederim kendinizden çok şey bulacaksınız bu kitapta.
