Öfke, iyi bir şeyin ortaya çıkabileceğine dair güvenimizi aşındırır. Umut etmek için bir şeyler olmalıdır. Ve umudun yitirilmesinin ardında genellikle öfke vardır; kızgınlığın ardında acı; acının ardında ise bazen yakın zamanlarda yaşanmış, ama çoğunlukla uzun süre önce meydana gelmiş şu ya da bu türden bir eziyet yatar.
Benim için yalnızlık daha çok kendimle birlikte her yere taşıdığım ve ihtiyaç duyduğumda etrafıma açtığım katlanmış bir orman gibidir. Çocukluğumun büyük yaşlı ağaçlarının dibinde otururum. Bu stratejik noktadan sorularımı sorarım, yanıtlarımı alırım, sonra da ormanlık arazimi bir dahaki sefer açmak üzere bir sevgi notu büyüklüğünde toplarım. Anlık kısa ve öğretici bir deneyimdir bu.