Kitsune
@_undine
169 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İşte İnsan (Behold the Man) zamanda yolculuk fikriyle, M.S. 29 yılına gidip İsa’nın son zamanlarına tanıklık etmek üzerine bir kitap. Zamansal karmaşa denilecek geçişlerle dolu bir anlatımı var. Anlatım açık ve kaba diliyle yer yer rahatsız ediciydi.
Ana karakter, Karl Glogauer isimli nevrotik bir adam. O karmaşık anlatımda Karl’ın baba figürünün en baştan yokluğunu, çocukken bir kilise rahibinin tacizini, haçlara olan saplantısını, annesiyle olan sorunlu ilişkisini ve Jung’a olan ilgisini görüyoruz.
Kitap o dönem yahudi gruplarından Esseniler’e dair önemli bilgiler veriyor. Esseniler mistik, kapalı, herşeyi ritüellere bağlayan bir topluluk. Vaftizci Yahya’yı da kitapta bir karakter olarak görüyoruz. Hirodes’ten, Salome’den de bahsediliyor.
Karl’ın kendisinden 10 yaş büyük, katı bir ateist ve başarısız bir psikiyatrist olan sevgilisi Monica karakterini sevemedim. Monica’nın Jung’u bu kadar yermesinin temel nedeni bana göre Jung’un dine olan olumlu bakışıdır. Bir agnostik bile olsa kendisine bir cevap bulmak için zamanda yolculuk yapıp İsa’yı arayan Karl’ın esas amacıysa bence kendisine bir baba figürü bulmaktı.
Kitabın bilimkurgu yönünü zaman yolculuğu oluşturuyor. Bilimkurgu teması biraz yüzeysel kalsa da romanda esas olan din ve bilimin çatışması, dinle cinselliğin karışması, dinin temelinin korku olduğunu söyleyen görüşün aksine bireye göre bu temelin değişebileceği, kimliğini oluşturamayan bireyin kendine başka kimlik bulması gibi şeylerden bahsediliyor.
Bu ikinci okuyuşumdu. İlkine göre daha anlamlı bir okuma oldu.
Kitapta sekiz adet öykü bulunuyor. Bunlar bilimkurgu, korku, masal, distopya türlerinde öyküler.
Huni öyküsündeki gerilimi fazlasıyla hissettim. Öyküde en baştan itibaren tekinsizlik hissi vardı. Sonuna ise yorum bile yapamıyorum. Dinamoların Tanrısı, diğer bir korku öyküsüydü. Sonları okurken insan gerçekten bir tuhaf oluyor.
Yıldız isimli öykü, evrensel felaketin veya felaket ihtimalinin bilimkurguya dökülmüş haliydi.
Duvardaki Kapı, fantazyanın çocukken açtığı kapılar ve o kapılardan bir daha hayat telaşından girmeye cesaret edemeyen bir adamın öyküsünü okudum, sevdim.
Körler Ülkesi, "Körler Ülkesinde Tek Gözlü Adam Kral Olur" lafına cevap bulan bir adamın hikayesi. Hem biraz efsane gibi başladı, kendi mantığıyla devam etti ve bitti. Kitaptaki çoğu öyküyü sevdim.
2026’dan okuduğum ilk kitap H.G.Wells’ten “On İki Hikaye ve Bir Rüya” oldu. Benim için keyifli bir okuma yolculuğuydu. Epey bir zamana yayarak okudum, öyküleri hemen bitirmek istemedim. İyi de oldu.
En sevdiğim kitabı bulmuşum gibi hissediyorum. Michael Ende bu kitabı iyi ki yazmış, okuduğuma çok ama çok sevindim.
Fantazya'nın kalbine gidip geri dönenlerden olmak istiyorsanız siz de bu kitabı seversiniz. Kendinizi sayısız yolculukta, maceralarda bulabilir, hatta Fantazya'da arkadaşlar bile edinebilirsiniz. Ve orada daha anlatılmamış birçok öykünün izlerini de bulabilirsiniz.
Kitabın konusundan bahsederek sihrini bozmak istemiyorum. Son olarak şunu diyebilirim: Atreju'yu, Beyaz Uğur Ejderhası Fuchur'u ve Çocuk İmparatoriçe'yi çok sevdim. :)
Daha önceden okuduğum bir kitap ama not almadığım için kitabın çoğu aklımdan uçup gitmişti. Alman Romantizmini, peri masallarını seviyorum. Bu yüzden yeniden okumaya karar verdim.
İlk kez 1819
