vaveyla
@_vaveylaa
Bazen sesini duyurmak için susman gerekir...
27 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
vaveyla
, 2021 okuma hedefini ekledi.200 sayfadan az ve okuması ağır olmayan kitapları bir haftada bitirmelisin. Diğerlerini iki haftaya sığdırman senin için evlâdır canım kendim :)
2021 OKUMA HEDEFİ
14/48 kitap - %29 tamamlandı
14 kitap okudu
48 kitap
2.739 sayfa
0 inceleme
59 alıntı
(Spoiler içerebilir. Kendi düşüncelerimle Mücellâ'yı anlattım keyifli okumalar :))
Mücellâ...
Yaşanan kendi hayatının yardımcı oyuncusu. Sanki hayallerine bir set çekilmiş, duyguları yasaklanmış bir çocuk, genç, yetişkin. Hayatının baharı karayemişin ötesine geçememiş "insan". Annesine sadık sözünden çıkmayan hem hayırlı hem hamarat evlat. Babasız kız çocuğu... Dışarıda bir hayat olduğunu bilen ama sadece kendi sınırları içerisinde görebildiği kadar ya da sınırların içerisine dahil olabilen kişilerden öğrendiği kadar.
Her geçen günün ömür saifelerini tükettiğini, en çabuk da gençlik bölümünün sona erdiğini fark ettiğinde artık çok geçti. Hep, denizi gören o camın içinde kendi için çizileni oynamayı bekledi. İşlediği her bir nakış yoldaşı oldu. Anne değil anneden fazlası oldu belki. Onun yaşadığı zamanlarda çalkalanan sadece onun hayatı değil ülkenin dört bir yanıydı. Karadeniz'in bir küçük mahallesinden bile hissediliyorsa bu sarsıntı, demek büyük bir dönüm noktasıydı. Hayatın ve ülkenin karmaşasında bir yaprak misali savruldu durdu, en sonunda sarardı Mücellâ. Boş bir sararış değildi onunki. Zamanı geldiğinde hakkını verdi bu rengin. Herkesin ablası oldu, dert hamallığı yaptı. Ne bilinmeyenleri duydu. Ateş gibi gönüllere el değirdi.
Peki, ya Neyyire Hanım? Kitabın giriş kısmında Mücellâ'yı anlamak için önce Neyyire Hanım'ı bilmek gerektiği yazılı. Bunun manasını okurken anlayacaksınız. İki çocuklu fakat tek kızıyla bir başına kalan anne ve omuzlarındaki "babasız" kız yetiştirme sorumluluğu... Gerisini ben söylemeyeyim siz düşleyin.
"Nazlıgül" dedi. "Bu kadar çok okuyorsun. Korkarım bir gün yazmaktan başka bir işin olmayacak senin kızım. Yazar olacaksın. O zaman, beni yazarsın. Şu Mücellâ teyzenin solan gülünü, gün görmediğini, içinde yazmaya değer olmayan kayda değmez ömrünü."
"Rüya olduk Nazlıgül" dedi denize bakarken. "Masal olduk, anlatanımız yok kızım."
Kiminin hayatı, izleyenleri tatmin eden bir sonuca bağlanmıştı, mükemmel bir roman gibi. Kimininki sebepsiz sonuçsuz kalmıştı, hayat gibi. Mücellâ'nın gözünün önünden ne kadar çok hayat kayan yıldızlar gibi bir parlayıp bir sönerek akıp gitmişti de bir tek o, bir kaya parçasına sıkıca tutunmuş bir yosun dalı gibi, dalga vurdukça yalpalasa bile yerinden kıpırdamamıştı. Yapayalnız tükenen bu hayat, kendisi için değil başkaları için yaşanmıştı, bütün benzerleri gibi.