Bugün ne kadar aciz olduğumu bir kez daha anladım tuvalette sesimi kimse duymasın diye sessizce ağlarken, gözyaşlarımı kimse görmesin diye başımı eğerken... Meramımı sözlerim değil, gözyaşlarım ve enisem (dostum) anlattı. Hıçkırıklarım tüm odayı doldururken o benim yanındaydı. İşte dost budur. Her an yanında olandır, ben böyle birine sahibim ❤