Yeşim Orhan
@_yesim_
11 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi
Kitabı okumaya başladığımızda bildiğimiz ilk ve kesin şey, yazarın babasının öldüğü bilgisidir. Yazar bu bilgiyi daha ilk sayfada “Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe.” cümlesiyle okurun omzuna yüklüyor. Bu yük, yazarın eserin içine serpiştirdiği komik anılar ve vurucu cümlelerle hafifliyor, hafifliyor ve nihayetinde son sayfaya geldiğinizde kitabın sayfaları arasına bırakıyorsunuz. Tam yükten kurtuldum derken daha acı ve daha tanıdık bir yükle karşı karşıya kalıyorsunuz: Omuzlarınızdaki ve yıllardır bırakmaya korktuğunuz kendi yükünüz. Onunla ne yaptığınız ise size kalmış; kimsenin yüküne kimse karışamaz nihayetinde :) Kolaylıklar diliyorum.
Reklam
Kitap okurken en çok sevdiğim şey, kendimi karakterlerin ruhuna sızdırmak. Hikâyedeki kişinin yaşadığı duygusal buhranlara, hayal kırıklıklarına içimde benzer bir titreşim arıyor; bulduğum anda da ona bürünüyorum. Böyle olunca Türkan’ı, Orhan’ı, Ulaş’ı değil, her sayfada Yeşim’i okuyorum. Bu yüzden, her yeni kitapta kurguyla gerçeğin sınırları inceliyor ve kendimi hayatı romantize ederken buluyorum. Çiçeklenmeler, yalnızca bir hikâye anlatmıyor; insanın kendi kırılganlığını, saklı kalmış umutlarını ve iyileşme ihtimalini okşayan bir metin. Belki de bu yüzden, sayfalar ilerledikçe kendimi hem daha tanıdık hem de daha yabancı bir yerde buldum. Bir yandan büyüyor, bir yandan kabuk değiştiriyor gibiydim.
Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabını yeni bitirdim. Duygusal olan ben miyim, yoksa kitap içimde çoktan unutulduğunu sandığım bir yaraya mı dokundu bilemiyorum; ama okudukça insanları, sokakları, hatta sessizliği bile başka görmeye başlıyorsunuz.
Sanki herkes, yarım kalmış hikâyesini fısıltıyla kulağınıza bırakıyor. Öyle süslü sözlerle değil; öfkesiyle, neşesiyle, acısıyla tutup çocukluğuna götürüyor sizi. “Bak, ilk burada yaralandım; işte burada kabuk bağladım,” der gibi, bugünkü hâline dönüşünün izlerini önünüze seriyor.
Sanırım bunca satır yazdığıma göre, düşündüğüm kadar az duygusal değilmişim…
Yazarın kendi hayat hikâyesinden yola çıkarak kurguladığı bu girift anlatıyı okurken, önce basit bir olay örgüsüne sahip düz bir öyküyle karşı karşıya olduğunuzu düşünüyorsunuz. Ancak sayfalar ilerledikçe, her bölümün birbirine büyük bir keder ve ince bir çığlıkla bağlandığını fark ediyorsunuz. Hikâye çözüldükçe, çocukluk döneminde yaşadığımız; başkalarına sıradan görünen ama bizim içimizde asla kabuk bağlamayan yaraların yetişkinlik hayatımızı nasıl şekillendirdiğini açıkça görüyorsunuz. Üstelik bu etkiler yalnızca yetişkinlikte kalmıyor; partner seçimlerimizde ve ebeveynlik deneyimlerimizde de kendini belirgin bir şekilde gösteriyor.
