YAMAN
@_ymn_
Kömür sözlü kadın...
Amaçsız dünyanın, nedensiz seyircisi.
Her şeyin birazı ve hiçbir şeyin hepsi...
Lisans
1745 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayatı boyunca içinde; Büyük Biri tarafından eziyet gören Küçük Biri' nin içinde büyüyen gururlu adalet duygusu ve inatçı, pervasız mizacı geliştirdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·400 syf.·
9 günde okudu
·Okunma: 04 Mart 2025 12:53
·2025 8. kitabı
Macar Edebiyatçı Ferenc Karinthy' nin Epepe kitabını okurken ana karakter Budai' nin hissettiği yabancılaşma, kaos ve çaresizlik duygusunu iliklerime kadar hissettim. Dilbilimci Budai Helsinki Dil Bilim Kongresine giderken aktarma sırasında başka bir uçağa biner ve kendini neresi olduğunu bilmediği, onca dil bilmesine rağmen dilini anlamadığı ve zaman içinde birçok yöntem denemesine rağmen dilini çözemediği bir yerde bulur.
Bu kentte sürüklenen kalabalıklar her yerdedir. Yabancılaşma ve kaos hat safhadadır, kaosu anlatırken kullanılan en iyi metaforlardan biri bence stadta iki- üç yüz oyuncu , sekiz top ve on-onbeş formayla oynanan oyundu. Budai karmaşa içinde zaman mevhumunu yitirir, kaldığı otele sadece gelenler vardır , giden yoktur. Yoksa burası sadece gelinebilen ve gidilemeyen bir yer midir? İnsanlarla iletişime geçmek için çeşitli yollar arar , hatta kendini tutuklatır ancak iletişim kurmayı başaramaz. Sözsüz iletişim kurduğu asansördeki görevli kadına her seferinde farklı bir isimle hitap eder ; Epepe , dede, pepe vb.
Kentte her şey için sıraya girilmesi, yemeklerin sürekli hep şekerli bir tat vermesi, sürüklenen kalabalıklar, otel odalarındaki kümes ve Ankara Tavşanları içinde bulunulan absürt durumu anlatırken sık kullanılan temalar. Kitabın sonunda çıkan iç savaş yazar sanki konuyu toparlayamamis da yuvarlayıvermiş hissi uyandırdı bende. Ya da insanlarin da birbirlerini anlayamadıkları için bu kaosun yaşandığını, savaşın ortak dil oluşturulamadığinda ortaya çıkan bir sonuç olduğunu mu vurgulamak istemiş bilemedim.
Beğendiğim alıntılar şöyle:
" Mağduriyet duygusuna tutunarak hiçbir yere varamazdı. Çünkü kendinden başka acıyanı yoktu. " syf.196
"Ya onlar da birbirini anlamıyorsa? Ya insan sayısı kadar dil varsa?"
Ölümün anısının , bazen çaldığı hayatın anısından daha uzun süre hatırlanması ne tuhaf.