Nedir bizdeki bu anlamsız nefretin sebebi?
Insan değil miyiz? Sevmez miyiz? Ortak değil midir hislerimiz? Dilimiz dinimiz cinsimiz? Günün sonunda acımaz mi canımız? Ağlamaz mıyız? Sevilmek istemez miyiz? Biz kimiz dayatılan büyük anlamlı kelimelerin altında ezilmez miyiz? Hepimiz aşık olmaz mıyız ölmez miyiz aynı toprağın altında nefes almaz mıyız aynı havada?
Anlam arayışı hayatın aynasıdır
Bugün bu soruyu kendime çok fazla sordum. Doğdum günden bu güne kadar kendi hayatıma tabulaştırdığım şeylerle yaşıyorum bunların ötesinde kimim kimiz? Kendimize ait olduğunu iddia ettiğimiz fikirler ile zamanla dönüşüyoruz değişiyoruz farklı şekillere giriyor bu fikirlerin uğruna saatlerimizi döküyoruz günün sonunda bir hiç için. Aslında pek bir anlamı yok bu kavganın ne anlamı olabilir ki kısacık ömrümüzü hali hazırda kendi yarattığımız kavramların fedaileri olarak yitirmek anlamı bu mu?
Farklı kültürlerde farklı hayatları benimsiyoruz. Bazıları cinsel tabularla bazıları duygusal bazıları ise doğmadan üstüne yüklenen ağır sorumluluklara dünyaya adım atıyoruz. Ayaklarımız sokaklarımızdan dışarı adım atsa dahi fikirlerimiz içinde bulunduğumuz dört duvarın ötesine çıkamıyor. Belki çoğu zaman çıkmak için özgürüzdürdür ama kim alıştığı ve bildiği yerden uzaklaşmak alışık olmadığı bir yerde yeniden her şeye başlamak ister ki?
Hayatın anlamı hissettiklerimiz ile sürüklenmek midir? Sevmek, sevilmek, sevişmek, hissedilmek. Nedir günün sonunda başımıza gelen yaşamın içinde yarattığımız şeyler uğruna bir ömür geçirmek mi doğru olan? Para için, kariyer için, ilgi için bu mudur yaşamın anlamı yoksa vazgeçip hissetmek duygulara teslim olmak daldan dala yeni hikayelerde yeni anılara ortak olmak en azından ölümün fısıltısını boğuk rüzgarlarda duyuncaya dek.
Ölüm bir gün gelecek. Hepimiz için. Zamanla izimiz silinecek oturduğumuz salonlar, kahkahalarımız, o çok sevdiğimiz anılarımız, hepsi bir gün bizimle birlikte yok olacak. Geriye hiçbir şey kalmayacak hepimiz bir gün hiçbir zihinde bir anı olarak dahi kalmayacağız. Bunu bilerek yaşamak anlam arayışını zorlaştırıyor çünkü kimse yitip gitmek istemez silinmek istemez kimse onemliyizdir çünkü biraz olsun sevilmek bilinmek var olmak
Çığlıklarını duyuyorum her gece
Gün doğarken kirlendi bedeni
Benliği kimliği her şeyi
Elveda diyemedin çocuk
Gidenlere kalanlara
Kamçılarla ızdırap çekenlere
Yitip gidenlere
Bir elveda
Ne olur sende olma böyle
Çok görme
Gidiyor musun
Feryat figan kanlı tırnaklara
Kazıyarak geldin geçmişini
Bu yaralarda iyileşir
Iyileşir mi yaralar
Yaralar derin derim tenin
Tenim leke keneler var üzerimde
Dolu yüküm yazgımda var hüküm
Dünüm ve bugünüm seyrek
Mutluluk yasak
Sakladım ilerisi
Aydın-ılık mı su
Susadım kana kana içmek istercesine
Özledim benide
Bende saklı hafızamda küçüğüm
Sen böyle istemedim
Yine de gurur duy olmaya
Çabaladım yemin ederim
Olduğum kişi
Olmak zor oldurabilmek
yaşamak
Bizim için göğüs göğüse
Çarpışır canhıraş halde
Birkaç kelime vesaire
Gökten kalbine vesile
Yaşamak
Ötekinin berisinde kuytu köşede
Ölür gibi gülerken gözleri üstünde
Dur diyememek gidenin peşinde
Dur yalvarırım hakettik bizlerde
Yaşamak
Yasak sevişmek azabın pençesinde
Canıgönülden sadece yalın bir kelime
Yasakli gözlerinden kesmek kefenime
Kan bulaştı yitenlerden gördüklerimde
Yaşamak
Mavi göğe karışan dalgalara
Söylemek öldüğünü köstekli bir saate
Saat kaçta giderim diye gün saydım
Vakit henüz erken ölmeye yaklaşacak kadar yaşamadık daha erken
