Şimdilerde ellerin gözden ırak
Tek senin kalbin mi bana uzak
Köhne bir köşede yalınayak
Son bir defa daha şerefe
Sokakta çocuklar elleri soğuk
Montu yok üşüyor gözlerine bak
O saatte orada neden o çocuk
Gözlerini kaçırdı herife bak
Üzgünüm sana onu almalıydım
Bugünse pişmanım pişman mıyım
Yarın olsaydı yine ben almazdım
Belki başkası ama o ben olmazdım
Soğuk ve uzak söylenecen pek bir şeyde yok aslında bu gece melankolik rüzgarlar esiyor içimde. Karanlıkta hayat bulan şehrin ışıklarında gözlerimi acıtan bir his. Tercümesi kimi zaman zor ve fazla kişisel. Kaybolmak ve uzaklaşmak. Unutulmak ve sevilmek. Sevgisizlik ve şefkat. Zor artık korkusuzca güvenebilmek.
Zor adım attığında bir kuşun üzerini pislemesi gibi. Akan nehrin suyundan gelen sesle gitmek buralardan. Sadece hayali dahi güzel. Özledim sabahları seslenen kuşların sesiyle uyanmayı gün doğmadan yediğim rüzgarları. Sessiz ve ıssız bu sokakları. Bir kış günü adımsız karı pencereden görmeyi. Sokak çocuk sesleri ile mahvolmadan hemen öncesinde. Sıcak peteği yanaklarımda hissetmeyi sıcak ve canım yanıyor. Mutluyum
Sabah gün doğmadı henüz erken. Yağmurun kokusunu yayıyor rüzgar. Bense ıslanmaktan korkmuyorum. Islanmak için oradayım. Yağan yağmurun altında. Bir sokak lambası ışığı ancak kendisini aydınlatan bir sokak lambası çoğu zaman bizler gibi. O da selam vermiyor soğuktan elleri çatlamış çorap satan amcaya ne farkım var ki? Özür dilerim. Yine de
Soğuk
Insanlar soğuk olmasaydı keşke üşümeyeseydi bizimde yüreklerimiz.
Soğuk
Kışın ortasında bir amca. Yanakları kızarmış. Elinde ise bir çift çorap. Yorgunluk çiseliyor yüzünden boğuk bakışları ile. Selam ver anlamı düşündüğünden çok daha büyük.
Soğuk
Vicdanını yitirmiş hasta kalpler. Çok soğuk elleri anlaması güç. Sende üzülmez misin? Dökülmez mi gözlerinden yaşlar? Ağlamaz misin herkes gibi? Yoksa sende mi korkuyorsun herkesleşmekten?
Soğuk
Ne diye bakarsın böyle umarsızca. Yok mu bu hayatta bir amaç? Neden böylesine yorgun sırtındaki kambura asılı bir hayat hiç mi duvarlarına asılmadı anıların? Yarını özlemedin mi hiç?
Soğuk
Elleri hala ya kalbi? Atıyor hala. Hala. Durmaksızın. Ötekisin sen artık kabul et. Pervazından sarkarken pencerenin kimsenin sesi olmayacak kulaklarımda dikkat et diye. Ötekilerin arasında yalnız kalacaksın.
Soğuk
Yardım edin!
Soğuk
Pişmansın değil mi? O çocuğa çikolata almadığın için hala. Değil mi? Aptal fikirlerini kendi kendine yaşamaktansa mahvetmeyi tercih ettim. Peki ya şimdi hiçbir şey değişmedi değil mi öteki ise bilinmezlik. Umarım içindeki bu sızı mahveder gecelerini.
Soğuk
Bu insanlar neden böylesine umutsuz. Güneş yarın doğmayacak mi yoksa? Son bir defa ayın doğuşunu görmek istiyorum. Yardım et.
Soğuk
Su istiyor hala kimse duymuyor mu? Ellerin sıcak ama ölüyorsun. Kalbinse taşlaşmış. Insanlığını yitirdiğin için mi böylesin yoksa insanlık yitip gittiği için mi?
Soğuk
Çok ama çok uzakta ufukta betondan uzak bir yerde hiçbir şey yok her yer sadece soğuk.