Yine bir mevsim döndü, bu dönenlerin benim hayatım ve üzerimdeki hale olduğu bana pek bilindik değildi. Döneni papaz eriği, çilek ve şeftali sanıyordum, değişeni ağaç yaprakları ve ıhlamur sanıyordum.
Genç olmamla insanlarla irtibatsız olmamı aynı nedene bağlıyordum. Yakınlık duyduğum insan bana uzaklık hisse diyor, çiğ tadımdan kaçacak yer arıyordu.
İşte böyle başladı. Bir şey böyle mi başlar, ben niye başla dığımı bilmedim, niye bana "Başlıyor, ayağını denk al," di ye seslenilmedi, belki kaçardım. Belki de bu bir kaderse kaçmazdım...