Zühre

Zühre
@_zhre_
Beton duvarlar arasında bir çiçek...
Bilmem ki söyleyeyim, acaba bil­sem söyleyebilir miyim, insanın bildikleri söyleyebildikleri midir? Yoksa bilmek feryat mıdır, bilmek söze mi dökülür göze mi, gözden mi dökülür, bu dökülenler nerdedir, biri­kir mi, kurur mu?
Reklam
O, benim gözüme kendimi bir diken olarak hissetmem için sokuldu.
Çünkü en güzelin ve olağanüstünün o olduğunu, perişan bir teneke barakadan bozma evden fışkıran çiçekler olduğu­nu gördüm. Onun gibi olamadım. Yoksa evet, o kadarını bil­dim. Buna bildim değil de görüp bakışımın uzandığı yere gi­demedim denir herhalde. O olmaya yetecek, olacak ve oldu­racak şeyi de buldum nice sonra, sade olamadım. Daha iyi dertlenebilecek kadar bildim.
"Vay haline içinde çöl barındıra­nın."
"Çocukken insan ne kadar üzüleceğini bilmiyor..."
Şimdi uzandığımda eskiye, sarı ve solgun günler görüyorum. Hep bir sonbahar ve ayva sarısı sanki kulağımın arkasında duruyor.
Reklam