Someone
@a_mammadova
And ye shall know the truth and the truth shall make you free…. (Yuhanna 8:31-32)
İnsan çox vaxt gördüklərini olduğu kimi qəbul etmir; onu dərindən təsirləndirməsi üçün bir səbəb axtarır. Halbuki, əgər bir insan gördüyünün mənasını doğru anlamağı bacararsa, az sonra o şeyə yüklədiyi sözlərdən və izahlardan tamamilə imtina edə bilər. Çünki düşündükcə danışma bəzən mənasız, bayağı və hətta özünü göstərməyə yönəlmiş bir şey kimi görünür.
Reklam
"O asaletle doğmuş, zihninin karışmasına izin verme."
Sorun buydu: Karışmamış kalmak. Geçmiş günahların, hayali zevklerin, eski hata ve utançların acı tadıyla, ışığı sıradan bir biçimde karartan bütün korku, nefret ve özlemlerin anısıyla karışmamış olmak.
Benlikler dünyası; zaman, ahlaki yargılamalar ve yararcı ilişkiler dünyası, kendini zorla kabul ettirme dünyası, kendinden çok emin olmak, fazlaca anlam yüklenen sözcükler ve putatapırcasına tapılan fikirler dünyası.
Beyin şekersiz kaldığında yetersiz beslenen ego zayıflar.
İnsan beyninin işi istehsal etmək yox, süzməkdir. Əslində hər şeyi qavramaq gücümüz var, amma beyin faydasız, qarışıq məlumatı kənara atır, yalnız yaşamağa yarayan kiçik bir hissəni buraxır. Bu “süzgəc/kran” bizə rahatlıq verir, amma gerçəkliyin çoxunu da itiririk.
“Azad Ağıl” dediyimiz daha geniş şüur ancaq bu süzgəcdən keçərək bizə çatır. Biz isə həmin dar axını dillə ifadə edirik: sözlər, simvollar, fəlsəfi imalar yaradırıq.
Dil ikitərəflidir: həm faydalıdır (başqalarının təcrübəsinə çıxış verir), həm də bizi məhdudlaşdırır. Çünki dil bizi elə inandırır ki, süzülmüş bu dar şüur guya bütün həqiqətin özüdür; nəticədə anlayışlarımızı “fakt”, sözlərimizi də “gerçək şey” sanırıq.
İnsan bəzən nizamsız şəkildə müxtəlif “öte dünyalar”la - yəni adi şüurun kənarındakı hallarla təmas qurur. Bunlar Azad Ağlın daha geniş bütövlüyünə aid hissələrdir, amma gündəlik həyatdakı dil və beyin süzgəci onları çox vaxt gizlədir.