“ En ağır silleleri vursa da hayat,
Ezilir belki ama eğilmez başım. "
...
Zifir gibi gece sardı dört yanımı
Cehennemi karanlık çöktü omzuma
Teşekkürler olsun, hanginiz, ey tanrı,
Boyun eğmez ruhumu verdiyse bana.
İstediğince zorlu olsun koşullar;
Ne ağlar sızlar, ne de kaçarım;
En ağır silleleri vursa da kader,
Ezilir belki ama eğilmez başım.
Gazap ve acı dolu dünyadan sonra,
Gidecek tek yer gölgelerin dehşeti.
Yıllar geçtikçe yaklaşsam da yanına,
Korkarım sanma ölümün efendisi.
Varsın çok dar olsun kapısı cennetin,
Varsın cezalarla dolsun kara kaplı,
Benim efendisi kendi kaderimin,
Kendi ruhumun benim tek komutanı.
William Ernest Henley
“Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Sevgiye hasretti. Varoluşunun temel talebiydi sevgi. Ama hiç sevgi görmemiş ve zaman içinde katılaşmıştı. Sevgiye ihtiyaç duyduğunu fark etmemişti bile . Şimdi de bilmiyordu bunu. Sadece sevginin nasıl ifade edildiğini görmül yüreği hoplamış ve ne kadar güzel yüce ve muhteşem bir şey olduğunu düşünmüştü”