Okuldan eve dönenlerin ve iş çıkışı iki ekmek alıp eve kendini zor atanların bir araya geldiği akşam sofraları sonrası televizyon karşısında saatler süren sohbetler sırasında unutulan yarım kalan ve soğuyan çaylar.. Öylesine gelen kitap hediyelerini ilk sayfasına atılan imzaların içtenliği.. Ev telefonu başında ayakta durarak dakikalar süren konuşmaların sandalye çekilip devam ettirilmesinden eve bilgisayarların girmesiyle, her cebe telefon girmesiyle başlayan serüven.. Ekran başında saatlerce oturup konuştuğumuz, gece geç vakitlere kadar telefonda mesajlaştığımız, görüntülü konuşmanın büyük bir nimet olduğu, laptopu olanların görüntülü konuşurken evi turlamasına imrendiğimiz çok da eski diyemeyeceğimiz zamanlar...
Artık sadece bir kişiyle değil birden fazla kişiyle bile konuşabildiğimiz wp gruplarının olduğu üstelik bunun görüntülüsünün bile mümkün olduğu şimdilerde o eski günlerdeki heves kayboldu. Özlem çok belki ama heves yok artık. İmkanlar arttıkça tahammül kalmadı. Birlikteyken bile yüzler hep ekranlara döndü. Tv bile eskidi, insanları bir araya getiren muhabbeti pekiştiren tv de bir köşede kaldı. Artık çayını kahvesini bir de telefonunu alan çekilir oldu köşeye. Kalabalıklar içinde yalnızlaştık, kaybolduk. Başkalarının hayatlarına takılıp kaldık kendi hayatımızı sorguladık, sevgilerimizden şüphe duyduk çok yakın olduğumuz insanlara hasret kaldık gözden uzak olan gönülden de uzaklaştı.Peki ne kaldı geriye?