Acının korkak bir yanı da vardır. İnsanın yaşamaya duyduğu sonsuz istek karşısında geriler, çünkü bu istek düşünüşümüzde yer etmiş olan ölüm ihtirasından çok daha güçlüdür.
Ruh ve akıl, duygu ve keder dediğimiz, çok önemsediğimiz şeylerin gerçekte ne kadar zavallı, güçsüz ve kaypak olduklarını fark ettiğimde hep dehşete kapılırım. Çünkü onlar en aşırı durumda bile olsa acılarla kıvranan bedeni hemen parçalayıp yok edemezler, insanı yıldırım çarpmış bir ağaç gibi yıkamazlar.
...yalanın gücü doğrunun güçsüzlüğünden değildir. Yalan teşkilat kurmuş, doğru yalnızdır. Yalanın geleneği var, senin doğrunun her gün yeniden yaratılması gerek. Her gün bir şafak çiçeği gibi yeniden açması gerek.