Abdurrahman Tmz
@abd_tmz
Kitabı normal bir roman okuyor gibi değil de “nedir bu ergenlerin zihin dünyası?” diye okursanız çok zevkli. Gerçekten harika tespitler yapılmış ergen psikolojisi üzerine.
İnsanların sahtekar olduğunu fark eden, herkesten ve her şeyden nefret eden, uyumsuz bir ergenin dünyasına dalıyoruz...
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Reklam
Kafka’nın dili herkese benzemez bazen sıkabilir insanı ama sabretmek gerek çünkü Kafka cidden ayrı bir dünya. Bu kitabı ‘baba’ olduğum ilk aylarda hemen okumam gerek diyerek okudum ve gerçekten de iyi ki okumuşum. Okurken kendi babam ile aramdaki ilişkiler ve sıkıntıları buldum ve yapmam-yapmamam gereken şeyleri okudum. Uygulayabilir miyiz? Bilmiyorum ama bilmek bilmemekten her zaman iyidir.
Aslında güzel bir kurgusu var kitabın ama yazarın üslubu biraz tedirgin etti beni. Bazen “helal be adam kelimelerle dans etmiş resmen” diyorum bazen de “sırf laf oyunu yapacağım diye manayı kelimelere feda etmiş, yapmacık bu yaa” diyorum. Kitabı bitirdikten sonra düşündüm ya çok mu iyiydi yoksa değil miydi diye, kısacası garip bir kitap :) sırf bu yüzden bile okunması gerek diye düşünüyorum sonuçta hepsi birer deneyim ;)
Uygarlıktan uzaklaşınca çocuklar bile nasıl birer vahşiye dönüşür şaşarsınız. Bu düşünceye bir de Saramago’nun Körlük eserinde dalmıştım. Aslında 21. yüzyılda son derece medeni takılıyoruz ama en ufak bir mahrumiyette eminim ilkel birer vahşiye dönüşürüz. Bunun en bariz örneğini erkekler askerde anlarlar. Özgürlük ve bazı haklardan alıkoyulunca nice avukatlar, mühendisler, öğretmenler birer bencil -çıkarları için her şeyi mübah gören- varlık olup çıkıveriyorlar (daha doğrusu çıkıveriyoruz)...
Kahramana başta çok kızdım “bu kadar da olmaz artık kendine gel” diye ama bir baktım ki o Benmişim ve kendime kızıyormuşum meğer.
Derin bir felsefesi var kitabın hele ki ilk bölümde.
Muhatapsız kalmaz, kaale alınmamak, görmezden gelinmek insanı cidden çıldırtıyor.
Reklam