Hiç unutmam,eskiden cebimde 1 liram olmadığı için otobüse binememiştim ve tam kırk beş dakika yürüyerek sağınak yağmur altında eve gelmiştim.9 yaşındaydım,parkta oynayacak yaşlarda.Babam hastaydı,annem babamın yanında.Küçük pantolonumun küçük cebinde bulunan küçük 1 liramı düşürdüğüm o küçük yırtıklık,hayatıma yıkılmaz bir duvar ördü.Ağlayarak yağmurla yarışmış küçük bir çocuktum o zamanlar.Neden 1 liram yok diye beni bindirmedi ki otobüsçü amca diye düşünerek yürüdüm yolları.Paran yoksa binemezsin,deyişi kulaklarımda çınladı durdu yağmurlu yollarda.Bir dondurma parası,belki de bir simit parası olmayan çocuklar gibi hissetmiştim kendimi.O gün bu gündür,otobüse binmek isteyipte parası yetişmeyen kim varsa yardım etmeye çalıştım hep.Hiçbir gördüğümü indirtmedim otobüsten parası yok diye.Allah razı olsun dediler,çok teşekkür ettiler,ben de gülümseyip senden de razı olsun dedim,ben zamanında binememiştim,dilerim bundan sonra herkes binebilir deyip içimden ilerledim.Ömrüm oldukça da kimseleri indirtmem bindiğim otobüslerden Allah'ın izniyle.Ben yaşadığım hiçbir hüznü,başka insanlar yaşamasın isterim bütün kalbimle.İnsanlar üzülmesin,insanlar mutlu olsun yaaa.Büyüdüm öğretmen oldum şimdi,anasınıfı öğretmeni.Eğer ki çocuklarıma güzel kalpli olmayı öğretemezsem,aşılayamazsam;kendi hikayelerime ihanet etmiş olacağım.Hayat acımasız olmasın,bunun için yaşayacağım..
Şimdi tutunmak zamanı hayata,tırnaklarımızı hayata geçirmek zamanı.Yüzünü yere indirme,senin utancın değil yaşadıkların.Yarım kalan hesapların ödeneceğine dair inancını diri tut!
Kalplerinizi değiştirin.Size hakikat gibi görünen şeylerin hemen değiştiğini görürsünüz.Kalp değişir miymiş istenince? Dünyanın en sert ve en yumuşak madeni,kalp.Ateşini bulsun,hemen değişir.