ayça yılmazer
@abeklan
https://1000kitap.com/bidunyakitapgrubu1 instagram.com/bidunyakitapgrubu
hekim
üniversite
İstanbul
57 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Christopher MiddletonŞiir
İSTANBUL’DA TAŞ ANIT
Ölü adam bir karpuzu gösteriyor
Karpuzdan koca bir dilim ısırılmış
Adam, elinde toprak bir kâse, aslında Karpuzu değil, çıplak sakiyi gösteriyor
Ve konuşmak istermiş gibi sakalını oynatıyor
Oysa kâse taştan yapılmış
Adamın baktığı karpuz da taş
Pekâlâ üç çeyrek bir ay da olabilir bu
Günün ya da gecenin saatini gösteren Adamın ömrünün hangi köşesinde öldüğünü
Ne bir köşe ne de bir kırışıklık sakide
Gene de sizi ürpertmek için biri parlatmış elini kolunu
Her an daldırabilir elindeki testiyi
O büyük taştan şarap küpüne
Ve dimdik bir kadın elinde bir mısır koçanı tutuyor
Taştan karpuz dilimi ayı gösteren adamın arkasında
Sağ elini siper ediyor mısır koçanı üstündeki taştan havaya
Usulca korumak ister gibi elinde tuttuğu şeyi
Ya da taş onu iğ eğirirken öyle yakalamış sanki
Demek ki mısır koçanı değil bir iğmiş elinde tuttuğu
Lüferler hâlâ kaynaşırken bu Haliç’te
Bir tazı kuyruğunu sallıyor ölü adamın yatağı altında
Öyle karşılamak istermiş gibi evine dönen sahibini
Diyelim, artık gölgeler aşınıyor, dedi adam
Oysa bir parçam asılı kaldı benim iğ durmuş olsa da
Yalnız köpek görmüş adamın isteksizlikten bitkinliğini
Bilinen taş nesneyi ve karpuz biçimindeki ayı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İSPANYA MEKTUBU (Margot Heinemann’a)
Kalpsiz dünyanın kalbi,
Sevdiğim, senin kaygın
İçimde taşıdığım acı,
Günümü karartan gölge.
Rüzgâr çıkıyor akşamüstü,
Belli ki güz yaklaşıyor,
İçimde seni yitirme korkusu,
İçimde bu korkunun korkusu.
Huesca’ya bir mil kala,
Onurumuzun son siperinde,
Sevdiğim, bil ki seni
Taşıyorum can evimde.
Kem talih gücümü tüketir de
Yıkarsa beni toprağa,
Beni olanca iyiliğinle an,
Sevdiğim, ne olur unutma.
John Cornford
Ancak fen bilimlerinde ya da müzik, resim ve mimaride durum nasıl olursa olsun, göstermeye çalıştığım üzere, düşünce özgürlüğünün ortadan kalktığı yerde yazının ölüme mahkum olduğu kesindir. Yalnızca totaliter bir yapı edinen ülkelerde yazın ölüme mahkum olmakla kalmaz; aynı zamanda, totaliter bir dün
ya görüşünü benimseyen, zulüm ve hakikatin tahrif edilmesi için bahaneler üreten yazar da, bir yazar olarak kendini yok eder. Bu durumun çıkışı yoktur. Ne "bireycilik" ve "fildişi kule"ye karşı nutuklar ne de "gerçek bireyselliğe ancak toplumla özdeşleşerek ulaşılabilir" sonucuna varan göstermelik klişeler satılık bir aklın bozulmuş bir akıl olduğu gerçeğinin üzerini örtebilir. Bir nokta da kendiliğindenlik devreye girmediği sürece yazınsal yaratıcılık imkansızdır ve dilin kendisi kaskatı kesilir.
SSCB büyük ve hızlı gelişen bir ülke ve bilim emekçilerine şiddetle ihtiyacı var; dolayısıyla onlara karşı cömert davranıyor. Bilim insanları, psikoloji gibi tehlikeli konulardan uzak durdukları sürece ayrıcalıklı konumdalar. Diğer yandan yazarlara acımasızca zulmediliyor. İlya Ehrenburg ve Alexei Tolstoy gibi iktidarın fahişesi olan yazarlara büyük paralar ödendiği doğru; ancak yazar için değerli olan yegane şey -ifade özgürlüğü- elinden alınıyor
Bir yazar, en sıkı diktatörlükte bile kendi aklının içinde özgür kalıp aykırı fikirlerini yetkililerin anlayamayacağı şekilde damıtıp tanınmaz hale getiremez mi? Ve zaten yazar egemen ortodoksi ile aynı fikirdeyse neden hareket alanı kısıtlansın ki? Temel görüş çatışmalarının ve sanatçı ile hedef kitlesi arasında keskin bir ayrımın olmadığı toplumlarda yazının ya da tüm sanat dallarının di
ğer her yerden daha çok gelişmesi gerekmez mi? İnsan, her yaza rın bir asi, hatta özel bir insan olduğunu farz etınek zorunda mı?