Ülkü Acar
@acarulku
...1948 ve 1976'da Birleşmiş Milletler uzun insan hakları listelerini açıkladı, ama bugün insanlığın büyük çoğunluğunun görme, dinleme ve susma hakkından başka hakkı yok..."
Eduardo Galeano'nun mensubu olduğu Latin Amerika'ya daha fazla ışık tutarak ama tüm dünya düzenini de çok iyi görüntüleyerek kendi deyimiyle 'dünyanın sahipleri'nin ya da 'Beyaz Efendi'nin tüm ülke ve insan toplulukları için 'uygun gördükleri' kaderi nasıl yazdığı, yönettiği ve oynattığını sivri olduğu kadar da ironik kalemiyle muhteşem anlatmış. Popüler fakat son derece yüzeysel 'büyük oyunu görme' piyeslerden son derece uzak; zira anlatmaya/açıklamaya çalıştığı her şey hep yaşanagelmiş ve gerçekleşmiş somut olaylara ya da durumlara dayanıyor. 30-35 sayfalık bir kaynakçası var ki kitabın sonunda, zaten o kısmı görünce doğal olarak saygı duruşuna geçiriyor okuyucuyu.
Irkçılık ve cinsiyetçiliğin tarihselliğinden sistemleşmiş ve artık kabul edilmiş, kanıksanmış adaletsizliğe; korku kültürünün içselleştirilmesinden kitle iletişim araçlarının tekelleşerek kitleleri yönetmenin bir biçime dönüştürülmesine; hızla kirletilen gezegenden zehirlenme payına en çok sahip olan kıta ve ülkelerden tüketim toplumunun hastalıklarına kadar çok geniş bir yelpazede değindiği başlıkları hem evrensel hem de ulusal düzeylerde incelemiş ve hepsinin altından da başarıyla kalkmış.
Okuduğum en 'gerçek' kitaplardan bir tanesi. Her gün okurken, dinlerken, seyrederken , değerlendirirken parça parça algılayabildiğimiz dünya düzeninin aslında çok da karmaşık olmadığını, birbirinden çok farklı ve birbirine çok uzak yerlerde yaşayan topluluk ya da ulusların esasında ne kadar da yakın ve birbirine benzer 'acımasız kaderler' yaşadıklarını anlıyorsunuz hiç hoşnut olmayarak.
Tüm o hoşa gitmeyecek şeyleri anlatıp bitirdikten sonra da
8/10
Beğendi
·8 günde okudu
·Okunma: 26 Şubat 2021 09:40
·2021 11. kitabı
