Açelya Ceylan Sahilli
@acelyaceylan
Reklam
Tanrı bize hakkımızı yumruklarımızla almayı değil, adaletsizliğe katlanmayı öğretti yalnızca.” Haham Eliezer bu sözleri başını önüne eğmiş, yoluna devam ederken söylüyordu. Ancak çocuk ansızın sert bir hareketle elini onun elinden çekip durdu. Kıpkırmızı bir yüzle ve neredeyse amirane bir ifadeyle yaşlı adama sordu:
“Tanrı peki? Bu soyguna neden göz yumuyor? Bize neden yardım etmiyor? Onun adil ve her şeye kadir olduğunu sen söylemedin mi? Neden doğruların değil de, haydutların yanında yer alıyor?”
Hepsi irkildi. Şimdi hepsinin ayakları da, bedenlerindeki kalpleri de durmuştu. Çocuğun zapt edemediği sorusu gecenin boşluğuna, sanki bu küçük çocuk Tanrı’ya savaş ilan edercesine keskin bir fanfar sesi gibi yayılmıştı. Abthalion öfkeyle –çünkü kanından utanmıştı– torununa çıkıştı:
“Sus ve söylenme!”
Ancak Haham Eliezer sözü onun ağzından aldı:
“Önce sen sus! Masum çocuğa ne homurdanıyorsun? Çünkü onun her şeyden bihaber yüreği, bizim, senin, benim, hepimizin, bilgelerin ve bu halkın en bilgelerinin ta baştan, en baştan beri kendimize sorduğumuz şeyden başka ne sordu ki? Çocuk bizim eski Yahudi sorumuzdan başka bir şey sormadı: Tanrı halklar arasında hiçbirinin etmediği kadar ona hizmet etmiş olan bize, özellikle bize neden böylesine sert davranıyor? Neden özellikle bizi, onun varlığının akıl almaz yüceliğini ilk fark edenler ve övenler olarak bizi başkalarının ayaklarının altına atıp ezdiriyor? Bizim yaptıklarımızı neden yıkıyor; umutlarımızı neden yerle bir ediyor, nerede duraklarsak duraklayalım yuvalarımızı neden elimizden alıyor; bir o halkı, bir bu halkı neden sürekli yenilenen bir kinle üstümüze salıyor? Bir zamanlar gözdesi olan, sırrına ilk olarak dahil ettiği bizi, neden hep bizi böylesine çetin sınavlardan geçiriyor? Hayır, bir çocuğun karşısında yalan
Reklam