Coelho
Coelho yine şaşırtmıyor böyle bir eser ancak onun kaleminden çıkabilirdi. Beni derinden etkileyen şeylerden biri Dr.İgor'un "Acılaşmak" Teşhisi hakkında yanılmıyor oluşuydu ve evet toplum kendinden farklı olan herkesi dışlar Veronika karakterinin intihar etmesi sonucu kendini keşfetmesiyle başlayan olaylar aslında karakterin ne kadar duygularını bastırdığını ve Düşünmekten bile kendini yargılayıp utandığını bu yüzden de hayatının hiç bir noktasından zevk almadığını gösteriyor. Toplum ne kadar bizi intihara sürüklerse sürüklesin her insanın bir noktada yaşama sevinci vardır. Veronika'nın piyanosu gibi.....
Sonunu tahmin ettiğim bir kitaptı.şaşırmadım ama okuması keyifli.Neden okudum ben bunu ya demezsiniz.acılaşmak toplumumuzun vebası olabilir.Hangimiz bu duyguları bir şekilde yaşamıyoruz ki ?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İlk başladığımda zorlandım ama sonra daha önce ara verdiğime pişman oldum.Zaman zaman olaydan kopukluk yaşatsa da genel olarak akıcıve merak uyandıran bir konusu vardı. Hayata bakış açısını biraz değiştirebilir.
Acılaşmak…
Veronika intihar girişiminde bulunmuş ve hayattan beklentisi olmayan bir kadın. Yolu ‘deliler’ hastanesi olarak geçen ama sorumlu doktorun çoğu zaman çağ dışı yöntemler kullansa da acılaşmak ana temalı tezini yazma amacıyla normalle deli kavramlarını çeşitli hastalar üzerinden açıklamaya çalışıyor.
Her hastanın hikayesinde sizi başka dünyalara götüren ‘delilik ‘kavramının esasen gerçek delilik mi olduğunu sorgulatmaya çalışan ufuk açıcı bir kitap.
SPOİLER İÇERİR
Kitap edebi anlamda beni tatmin etse bile sonu açısından bitirdiğimden beri kafam karışık bir şekilde düşünüyorum hem tıbbi hem ahlaki açıdan uygunsuz bir deney uygulayan dr.ivan'ın "acılaşmak" kavramıyla açıkladığı tıbbi rahatsızlığı genç bir kızın intiharını kullanarak onu hayat-ölüm çizgisinde bir o tarafa bir bu tarafa atarak sonunda "ölüm farkındalığı" ilacıyla insanları stabil,rahat bir hayatın zehrinden kurtarmasını anlatır.Anlatmak istediği alt metine sonuna kadar katılıyorum çünkü hepimiz toplumun ortaklaşa karar verdiği cahil tabuların sınırlarını aşmaktan korkarak kendi duvarlarımız etrafında konforlu bir yaşamı elde etmek hayaliyle zamanımızı tüketip duruyoruz oysa ki hayat her zerresini hissetmek gereken kısaca özetlemek gerekirse "yaşamak" gereken bir kavramdır.
Ancak katılmadığım nokta burda başlıyor,intihar denilen olguya karar vermiş karakterimiz zaten bu gerçeklerin farkında olup bunu gerceklestirme cesaretine sahip olamayan bir kişilik (ki bunu eduard karakteriyle tasdikliyoruz) bu karakter olgunlasmasini 1 hafta gibi kısa bir sürede 180 derece döndürecek gelişmeler bence kitabın bahsettigi gibi sevgi kutsallığı değil veronika adlı gencin henüz adı üzerinde "genç" olması.Ustelik bunu sağlayan alt metin en basta bahsettiğim korkunç ahlaksız deney dolayısıyla oluyor.Kisaca kitabın fikri,anlatımı vs çok hoşuma gitsede 10 puan vermememin nedeni tüm bu bahsettiğim zemine oturması.Sevgin ve ölüm farkindaliginin kisiyi ayakta tutan gücünü kutsallaştırmak üzerine bir yazı ancak bunu sağlayan ahlaksız temeli kınamadan örnek bir okur olunmaz diye düşünüyorum
AcılaşmakAlıntı
“Dış tehditlerden korunaklı dünyalar yaratmak isteyen kimi kişiler, fazla ileri gidip dış dünyaya karşı abartılı yüksek duvarlar örerler. Yeni insanlara, yeni yerlere, farklı yaşantılara karşı yükselen bu duvarlar onların iç dünyasını da yoksullaştırır. İşte Acılaşmak burada devreye girer. Acılaşmanın (ya da Dr. İgor’un tercih ettiği adıyla Vitriol’ün) ana hedefi iradedir. Bu hastalığa tutulanlar her türlü isteği yitirmeye başlarlar, birkaç yıl içinde kendi dünyalarının dışına çıkamaz olurlar, çünkü tüm enerjilerini çevrelerine duvar örmeye harcamışlardır.
Dış saldırılardan kaçınmak amacıyla, kendi içsel gelişmelerini de sınırlamışlardır. İşe gitmeyi, televizyon seyretmeyi, çocuk yapmayı, trafikten şikâyet etmeyi sürdürürler, ama bunlar hep otomatiğe bağlanmıştır ve herhangi bir duyguyla ilişkileri yoktur – her şey kontrol altında olduğu sürece. Zehrin bünyeye yayılmasının yarattığı en büyük sorun, tutkuların -nefret, aşk, umutsuzluk, merak vb.- su yüzüne çıkmasını önlemesidir. Acılaşan insan zamanla hiçbir istek duymaz. Ne yaşayacak ne de ölecek iradeye sahiptir artık, sorunun özü de budur."
Kitabi aslında tam olarak özetleyen cümleler bunlardı. Acılaşmakta olan bizler ve etrafımızdaki insanlar.. Aslında bir döngü halinde birbirimizi etkilemekteyiz.. ve işin kötüsü sanırım burdan çıkış yok