Elif ilhan
@acilenacile
Fırst And Emergency Aıd
Eastern mediterranean university
Muğla
Muğla, 1 Ocak
43 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Öncelikle kitap hakkında herkesin söylediği gibi bende diyorum ki bu kitabı lise yıllarımda okumak isterdim. 28 yaşındayım 10 yıl sonra ulaştı bilgiler bana olsun diyoruz. Demek ki ben ancak bu yaşlarda algılayabilecekmişim anlatılanları.
Kitap aslında herkesin söylediği şeyleri daha sert ve keskin bir şekilde daha yüksek sesle tekrarlayarak anlatıyor. Ahlak ve aklın irade terbiyesi yolunda nasıl elele olduğunu biri olmazsa tek başına diğerinin hiç bir anlamı olmadığını. Şahsi düşüncem de hep bu şekildeydi ahlakın olmadığı yerde akıl, aklın olmadığı yerde ahlak yoktur.
Gelelim diğer konuya kitabı okurken bir zihin tembeli olduğumu dış etkenlerin beni benden nasıl çaldığını çok daha net anladım üzülerek. Ben aynı anda bir çok şeye heves edip balon misali kısa sürede bu isteği sönenlerdenim. Yaratıcı biri olduğumu düşünüyorum ve bunun nizam ve intizam kabiliyeti olmadan bir hiç olduğunu anladım. Aklımın neden sürekli karmakarışık olduğunu kafamın içindekileri kendi yerlerine neden koyamadığımı çok daha iyi anladım. İstikrar istikrar istikrar. Bu kadar net. Üşenmeden ve hiç bir hareketi küçümsemeden ve herseyi şimdi yapabilmek, eyleme dönüştürebilmek.
Tefekkür, arkadaş seçimi, okul eğitimi, dış dünya, cinsellik ,yönlendirmeler, eğilimler.. Her biri çok güzel işlenmiş.
Doğamıza aykırı davrandığımız takdirde bozuluyoruz ve çok acı ki insan doğasına aykırı davranmak en çabuk alıştığımız şey. Hayatımızın her an elimizin altından kayıveren kontrol edemediğimiz bir direksiyona dönüşmesi an meselesi.
İçimizde sürekli savaşmamız gereken ipini bırakmamız gereken ilkel bir canavar var. Dürtüsel yaşayan yiyecek yatacak arzularını yaşayacak.
Onu terbiye etmek eğitmek, başını boş bırakmamaktan hareketten, ötelememekten iradeden ,çalışmaktan ,kararlılıktan ve dürtülerini alevlendiren
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
HuzurEdebiyat
Neredeyse 150 küsur sayfa kitabın içine giremedim. Oldukça ağır gittim. Dili ağır geldi. Sözlükle okudum kitabı :)
Fakat Ahmet Hamdi Tanpınar da nasıl bir doluluk nasıl bir bilgi fazlalığı vardı her karakteri nasıl dolu dolu konuşturmuş nasıl onların duruşunu yansıtmış okuyucuya hayran kaldım. Şiire musikiye huzur ve huzursuzluğa savaşa inanca aşka acıya kabullenişe her karakter üzerinden nasıl canlandırmış.
Kitapta en çok ihsan karakterini sevdim diyebilirim o konuşurken ondan çok şey öğrendim. Neye inanması gerektiğini ve neyi savunduğunu bilen ve o şekilde yaşayan tek karakterdi bence huzursuzluğunu sevmekte ve kabullenmekte huzur bulmuş.
Mümtaz, şimdi de yaşamayan şüphelerinin karmaşasının karamsarlağının kurbanı haline getirmiş kendini. Ve sonucunda aşkını da. Hayatta en aşık olduğu kadının yanına bile ait hissedemeyen savrulan bir ruh gibi. Çok dolu bilgili aşırı duyarlı. Fakat yaşamında bir yere tutunamamış sadece duyusal geçmişte ve hayal dünyasında yaşayan bir karakter. Aşkı aşk için harcadı. Aslında mümtaz biraz hepimiz hiç birşeye tam olarak tutunamıyor doğruyu biliyor ama yapamıyor ve bu yüzden kendiyle savaşı.
Nuran, onu sevenler ona hep işkence etmiş. Çok sevilmekten korkuyor çok sevilmeyi yük olarak görüyor. Bir yanda kadınlığını yaşamak istiyor bir yanda dul bir anne. Bu ikisi arasında kalmış. Nuran aslında hisli hassas bir Türk kadını bence. Sorumlulukları aşkını yaşamasına müsade etmiyor ve hep kendini kontrol altında tutmaya çalışıyor. Zaten karmaşık sevgilerden korkup yine bildiği sevgiye koşuyor sonunda.
Ve suat, bana en yabancı karakter bencil günün adamı. Metaryelist olacağım diye bir sürü kuru ve boş şeyleri realitesi yapmış. Sorguladığı güzel şeyler vardı üzerinde düşündüm de. Ama kendisi bunları sorgulayacak akla sahip iken bencilce kabaca