"’Bizi bir de bu acımak mahvediyor albayım,' dedim. Başkalarına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu, her zaman kendimize acımakla son buluyor.”
Sayfa 412 - İletişim Yayınları
"Acımak... Ben fıtratımda bu hissin eksikliğini duyuyorum. Bence acımak, bir zaaftır."
Reklam
Hakikaten düşkün, ruhen malûl olanlara, dejenerelere, biraz başka türlü muamele edilmesini anlarım... Fakat
bu arada yanlış anlaşılmışların, yahut iyi anlaşılmamışların da yanmasından çok korkarım...
...kötü şey biliyorsun acımak, yaşadın, gördün, canını okudu. Merhamet miydi seninki, suçluluk duygusu mu?... ...Kendini sevmene izin vermeyen o iğrenç huzursuzluk. Unut bitsin.
Acımak... Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak, onunla ölçülebileceğine kaniim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir... Fikrimce yalnız doğruluk hastalığı, bir hak ve hakikat meselesi etrafında toplanmak kabiliyeti, bir cemiyeti mesut etmeğe kâfi gelemez... Bunun için acımak, birbirimizin feryadını, iniltisini duyabilmek de lâzım...
Genç muallimenin artık hiçbir eksiği
kalmamıştı. Acımayı öğrenmişti.
Reklam
Reklam