Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir... Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...
"-Aşağı yukarı! Ama buna mutsuzluk derken hata ettim. Tersine, daha çok acımak gerekir öyle birine."
"-Nasıl birine?"
"-Seven birine.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kalbim kızgın demirle dağlanarak duygusunu kaybetmiş gibi hiçbir şey hissetmiyorum.
Etrafımdaki yangından kaçmak için kendimi rastgele bir eve atmıştım. Fakat asıl yangın beni orada da yakaladı. Kendi elimle kapandığım kapının arkasında yandım.
Kendine acımak kadere razı olmamaktır. Herkesin çektiği üzüntü kendine göredir. Acılarımızı yarıştırmayalım.
İnsanlar hiçbir vakit ıstırap çektikleri zamandaki kadar güzel olmuyorlar.