Knut Hamsun’ın o çiğ, çarpıcı ve insan ruhunu çırılçıplak bırakan modernist kalemiyle, Christiania (Oslo) sokaklarında bir lokma ekmek bulabilmek için gururuyla, zihniyle ve varoluşuyla amansız bir savaşa giren isimsiz bir yazarın o trajik çırpınışlarını içim ürpererek okudum. Yazar; sadece fiziksel bir açlığı değil, bir sanatçının entelektüel açlığını, toplum tarafından dışlanmışlığını ve o uçurumun kenarındaki gururunu öyle muazzam bir bilinç akışı tekniğiyle işlemiş ki karakterin açlıktan doğan sanrılarını, öfkesini ve o gururlu deliliğini adeta kendi bedenimde hissettim.
Sefaletin ortasında bile dehasından ve onurundan ödün vermemek için direnen modern insanın o içsel cehennemini anlatan, dünya edebiyatında psikolojik roman türünün öncüsü sayılan, sarsıcı, rahatsız edici ve çok güçlü bir zamansız başyapıttı.
9/10
2026 54. kitabı
Merhaba sevgili okur 1930 lu yıllarda Almanya’dan Amerika’ya göçen genç ve bekar bir anne olan Lena Conti’ nin tek hayali annesi, erkek kardeşi ve iki yaşındaki kızı Ella’ nın karnını doyurabileceği yeni bir hayat inşa etmekti.
Ancak daha ülkeye girmeden zorlu sınavlarla mücadele etmek zorunda kaldı. Çünkü denetim sırasında annesinin yaşlı ergenlik çağındaki erkek kardeşi Enzo’nun kıt zekalı olduğuna karar verilir. Amerika onları toplum için yük olarak görür ülkeye girişlerine izin vermez ve Almanya’ya geri gönderilirler. Yıllarca yoksulluk ve neredeyse açlık içinde yaşadıktan sonra, kızına daha iyi bir hayat vermek için yalnız başına kalan Lena, hayal bile edemeyeceği bir gelecekle karşı karşıya kalır.
Dul bir aile akrabası olan Silas Wolfe, Lena ve kızını isteksizce Virginia'nın Blue Ridge Dağları'ndaki harap kulübesine, evine ve çocuklarına bakmaları için getirir. Wolfe Hollow çevresindeki tepeler Lena'ya memleketini hatırlatsa da, uyum sağlamakta zorlanır. Daha da kötüsü, bakımındaki çocuklara şerif geldiğinde saklanmaları öğretildiğini öğrenince şok olur. Virginia Eyaleti, onları cahil, ahlaksız ve geri kalmış olarak göstermek için planlar yapmaktadır; böylece onları topraklarından çıkarabilir, çocukları ebeveynlerinden alabilir ve "aşağı genlere" sahip olanlarla başa çıkabilirler. (Yersen )
Öjenik Ofisi'nden bir sosyal hizmet görevlisi Lena'yı ahlaksızlık ve zekâ geriliğiyle suçladıktan sonra, en büyük korkuları gerçek olur. Zihinsel engelliler ve epilepsi hastaları için kurulan Virginia Eyalet Kolonisi'ne gönderilen Lena, kızıyla yeniden bir araya gelme ve sevdiği insanları ve toprakları koruma umuduyla imkansız seçimlerle karşı karşıya kalır.
Amerika'nın yükselen öjenik hareketine karşı kendi onuru ve sevdikleri için mücadele eder Lena Conti. Toplumsal
Reklam
Bir savasin tum kitayi etkiledigini, aclik ve zulmun sinirlarinin olmadigi bir kitapti okudugum. Otobiyografik ogeler barindiran bu kitapta bir cocugun gozunden 2.Dunya savasinin olusturdugu kaosu okuyoruz. Ilk defa bir romanda soykirimdan az bahsedip Dogu Avrupa halklarinin da cektiklerini anlatmis. Tavsiyedir.
Puan vermedi·160 syf.·
2026 47. kitabı
O kadar icine ceken bir romanki.. Kısa olmasına rağmen etkisi büyük.. Kahraman gibi bende kendimi aç hissedip.. Günler sonra biftek yeyince.. Midesi kaldirmazki dedim.. Ve artik gururu biraksa ah dedim.. Öyle içine çekiyor..
"Atilla'nın Atını Çalan Çocuk" Üzerine
Iván Repila'nın 2013 yılında yayımlanan *Atilla'nın Atını Çalan Çocuk* adlı eseri, yüzeyde kuyuya düşen iki kardeşin hayatta kalma mücadelesini anlatıyor gibi görünse de alt metninde çağdaş kapitalizmi, neoliberalizmi ve insan doğasının sınırlarını parçalarına ayıran bir felsefi laboratuvardır. 2008 Küresel Ekonomik Krizi'nin Avrupa'da yarattığı ahlaki ve toplumsal çöküşün edebi bir yansıması olan bu roman, mekânsız ve zamansız soyutlamasıyla okuru eşine az rastlanır, klostrofobik bir yüzleşmeye davet ediyor.
Repila, romanın iskeletini henüz en başta iki zıt epigrafla kurar. Bir yanda neoliberalizmin ve acımasız serbest piyasanın temsilcisi Margaret Thatcher’ın "damlama ekonomisi"ni savunan alıntısı dururken, diğer yanda Bertolt Brecht’in *"Açların elinden yiyecekleri alınırken ben nasıl yiyip içebilirim?"* diyen devrimci çığlığı yer alır. Kuyu, Thatcher’ın savunduğu sistemin en alt tabakası, toplumun itildiği o kaçınılmaz "çöp kutusu"dur. İki kardeşin kuyudaki direnişi ise, Brecht’in müjdelediği o kaçınılmaz isyanın adım adım inşasıdır.
Okuma sürecimde altını özellikle çizdiğim ve üzerine uzun uzun düşündüğüm bir nokta var: Bu kuyu, basit fiziksel bir hapis alanı olmanın çok ötesindedir. Küçük'ün de halüsinasyonlarında açıkça hissettiği ve felsefi olarak sorguladığı üzere, bu kuyu kelimenin tam anlamıyla bir ana rahmidir. Ancak bu, şefkatli ve besleyici bir rahim mi? Travma, açlık ve vahşetle beslenen karanlık bir alandır.
Yazar, "Büyük" ve "Küçük" karakterleriyle aslında tek bir insanlık durumunun (veya toplumun) ikiye bölünmüş halini resmeder. Büyük; otoriteyi, bedeni ve dış dünyanın acımasız rasyonalitesini temsil eder. Kardeşine merhamet etmek yerine, ona sistemle savaşabilmesi için gereken "nefreti" ve "somut öfkeyi" aşılar. Küçük ise zihni, sanatı ve devrimci
Umutun tükendiği yer
Puan vermedi·530 syf.··
Beğendi
·2026 23. kitabı
·43 günde okudu
·Okunma: 11 Haziran 2026 21:40
Umut azalınca çaba da azalır. Aslında bu romanda umut neredeyse hiç yoktur. Meyhanenin kapısından giren, kendini yavaş yavaş cehennemin ortasında bulur.
"Gervaise gülerek: - Ne karar verilirse ben razıyım, dedi. Güç beğenir biri değilimdir. Dışarı çıkalım, çıkmayalım, hepsi bir benim için. Şu anda çok memnunum, daha fazlasını da düşündüğüm yok."
Hayattan büyük beklentileri olmayan bir kadının tek arzusu; başını sokacak bir ev, kendisini dövmeyen bir eş ve sıcak bir tas çorbadır. Kendi emeğiyle ayakta duran Gervaise, zamanla hem eşinin hem de eski sevgilisinin oyuncağı hâline gelir. İşinden, düzeninden ve evinden olur. Sefil bir hayata mahkûm edilerek sessizce görünmezleşir.
Zola, bu romanda içkinin insan bedenini ve ruhunu küçük ama kararlı adımlarla nasıl çürüttüğünü çarpıcı bir şekilde tasvir eder.
İnsan hayatı zaten zorluklar ve hastalıklarla ilerler; umut tükendiğinde ise boşluğu bağımlılıklar doldurur. İnsan, acılarını unutmaya çalışan bir makineye dönüşür. Ve bu, yalnızca bireyin değil, toplumun da çöküşüdür. İçki; çalışkan, dürüst ve emeğiyle yaşayan bir kadının bile hayatını elinden alabilir. Sonunda yoksulluk, açlık ve çaresizlik insanı karanlık yollara sürükler.
"İkinci kadehte, Gervaise açlığını artık duymaz olmuştu. Coupeau'yla da barışmıştı artık, sözünü tutmadığı için kırılmış değildi ona. Herkes boşuna mı geliyordu Colombe babanın şu dükkânına. Haftalığı içkiye yatırıyordun yatırmasına, ama hiç olmazsa miden bayram ediyordu. Şu güzel, duru, altın suyu gibi pırıl pırıl şey, ooooh! içlerini ısıtıyordu. Şu anda Gervaise dünyaya boşveriyordu. Yaşamaktan bir tat aldığı yoktu. Sonra, cepteki parayı sokağa atmada kocasına yarı yarıya ortak olmak da avundurucu bir şey.."
Meyhane, Zola'dan okuduğum ikinci roman oldu. Yazar, bazı sahnelerdeki güçlü tasvirleriyle
Reklam
Reklam