Yük kalpte olunca, kimseye “tut şunun ucundan” diyemez insan. Çünkü dilin susar, içinin ağırlığına ad koyamazsın.
Bazı acılar sessizlik ister; kimse bilsin istemezsin, kimse dokunmasın diye içine gömersin. Böyle zamanlarda anlarsın ki, herkes omuz olur ama herkes yürek olamaz. O yüzden bazı yükleri kimseyle paylaşmaz, kendi kendine taşır, kendi kendine iyileşirsin..