“Beğenmiyorum kendimi “ derdi. Onun kusur sandığı her zerresine dalmışken, gülerdim.
Keşke fark etse artık diye içimden geçirmeye başlardım. Kimseyle iki çift laf edesim yokken sana evin perdelerini bile anlatasım vardı, kimsenin sesine katlanamıyorken senin sesin bir senfoni gibi kulaklarımdan hiç eksilmesin isterdim. Keşke fark edebilsen artık sevgilim. Beni duyman beni görmen için çok kez çıkmaz yollara girdim, kaybettim kendimi. Şimdi kaybettiğim tek şey zamanmış gibi geliyor…
“Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde fakat herşeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim de bir ruhumun bulunduğunu öğrettin. Bunu sonuna kadar götüremediysen, kabahat senin değil. Bana hakikaten yaşamak imkanını verdiğin bu bir kaç ay için sana teşekkür ederim. Böyle bir kaç ay, bir kaç ömür hükmünde değil midir ?”