Utku
@adamceko
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Alt dudağımı dişlerimin arasına aldım. Yeterince uğraşırsam bütün vücudumu bu şekilde ağzıma çekebilirdim belki. Bay Stetman bir şeyler mırıldanınca Rachelle kirpiklerini kırpıştırdı. Beni dirseği ile hafifçe dürttü. Artık oturmamız gerekiyordu. Yerlerimize doğru ilerlerken bütün sınıf güldü. Kendimi yutmak için yeterince çaba gösterememiştim.
Bu kitap benim için okumadan önce konusu itibariyle ilginç ve merak uyandıran, okuduktan sonra ise bende bir etki bırakan nadir kitaplardan biri oldu. Bu tarz hassas konuları içeren kitaplarda bence önemli olan karakterin duygularını okura iyi yansıtabilmesidir. Yazarın bu konuda duyguları okura başarılı bir şekilde aktardığını düşünüyorum. Aslında bu kitap için yazılması gereken çok şey var fakat kitap ilginizi çektiyse veya kararsız kaldıysanız fazla ertelememenizi öneririm.
'Ne yapıyorsun?' diye sordum. Kasanın arkasındaki kadın tuhaf tuhaf bakıyordu ki haklıydı.
A cevap vermedi. Çubukları kullanarak masayı kaplayacak büyüklükte bir kalp yaptı. Sonra da bizim masamızdaki ve diger masadaki tatlandırıcı paketlerini alıp kalbin içini soluk pembe ile doldurdu.
Bu çok fazlaydı. Ve aynı zamanda harikaydı.
Bitirdiginde gururla kalbi gösterdi. Kalesinin inşaasını bitirmiş anaokulu çocuğu gibi görünüyordu.
'Bu' dedi 'sana karşı hissetiklerimin sadece doksan milyonda biri.'
Kahkaha attım. Kalbinin tatlandırıcı ile dolu olduğunu unutmuştu galiba.
