Utku
@adamceko
Reklam
Beyaz Geceler, keşke bu kadar çabuk bitmese diyeceğiniz ve sayfa sayısı her ne kadar az olsa da duygunun yoğun bir şekilde anlatıldığı bir kitap. Ana karakterin yalnızlığı öyle sırdan ya da geçici bir yalnızlık değil. Tam olarak kelimenin anlamına isyan edercesine bir yalnızlık. Öyle ki şehirde hiçbir arkadaşı yoktur. Yalnızlığı ara verdiği bu kısa anları okurken, o hislerin veya düşüncelerin kırıntılarını kendinizde de bulmanız kitaba daha da bağlanmanıza vesile oluyor.
Dostoyevski'nin okuduğun ilk kitabı olması ve bende bıraktığı etki sebebiyle bundan sonra Beyaz Geceler benim için özel bir kitap olarak kalacak.
Bu kitapta ilk olarak ilgimi çeken konu ana karakterin abisinin kaybolması ile alakalı olarak bu durumun onun psikolojisine ve hayatına etkisiydi. Nedense kızın kaybolması, sonrasında cesedinin bulunması ve gelişen olaylardan ziyade ana karakterin hayatını sorgulama ihtiyacı hissettim. Kitap bölüm bölüm ilerlediği için sadece aralarda abisinin kaybolduğu zamanlar ile ilgili kısımların anlatıldığı bölümleri okuyabiliyoruz.
Daha fazla konusu hakkında bilgi vermeden, kurgu olarak başarılı olduğunu söyleyebilirim. Böyle bir geçmişe sahip birinin başından geçen bu olaylar okuru sıkmadan ve sürükleyici bir şekilde anlatılmış. Polisiye veya bu tarz romanları okumayı seviyorsanız rahatlıkla bu kitabı da okuyabilirsiniz.
Kelimeler dünyalardan doğmuştur. Ama aynı zamanda bizi gidemeyeceğimiz yerlere götürürler: Konstantinopolis, Mars, Valhalla, Maymunlar Cehennemi. Dil; gördüğümüz, dokunduğumuz, sevdiğimiz, kaybettiğimiz şeylerden gelir. Sonuçta kelime Tanrısaldır. Bazıları konuşabilme becerimizin ilahi suretten (Bildung) yaratıldığımızı kanıtladığını söyleyebilir, çünkü diğer tüm yaratılanlar arasında sadece biz gerçekten konuşabiliyoruz.
