Çocuklar kırmızı cizgimdir...1000Kitap
"Hamamböceklerine isim vermek Tanrı'nın görevi değildir. Kendi ismimizi de seçemiyorduk fakat savunuyorduk, biri olmak için, sevilmek, adanmak, kendimizi anlamak için, anımsayacağım çoğu hikayenin içinde bir oyun vardı."
{kurban}
yalnızca kesilen değildir.
bazı insanlar
yaşayabilmek için de sunar kendini.
kurban;
bir kaybın değil,
yakınlaşmanın ritüelidir bazen.
insanın, en sevdiğini
elleri titreyerek ateşe bırakışı.
yalnızca adanmak değildir.
o;
benliğin çözülmesi,
“ben”in kabuğundan çıkıp
bir başka kudrete değmesidir.
kurbanda insan
ölmek istemez,
kendinden eksilmeyi göze alır.
çünkü bazı hakikatler
ancak eksilerek yaklaşır ruha.
kan burada
yalnızca kan değildir.
kopuşun görünür hâlidir.
bir şeyin geri dönmemek üzere
alınışı, akışı.
Reklam
Karib” nidasıyla mukarrebun bostanına dalmaktır sonra, adanmak.
Bir sultan tanırız yakınlara ve uzaklara hükmeden. Ateşe ve buza boyun eğdiren… Gurbet ve sılanın sahibi, elemin ve lezzetin maliki… Herkese her şeyden daha yakın bir sultan.
Akrabul Karaib sultanın sımsıcak rahmeti bitirir tüm uzaklıkları. Yollar biter, gurbet biter, hasret biter karanlık ve soğuk biter bize her şeyden daha yakın Karib Yar’ımızın vuslatında.
Onu tanımaktır işimiz. Ona ram olmaktır gidişimiz. Marifet pusulası O’nun kıblesine yön gösterince, kaybolmuşluk ve tükenmişlik sona erer. Ruhlar ve bedenler O’nun malı olunca kurtulurlar. Tüm bayramlı sılalara çevirir. Rahmetini indiği yerde dertler, belalar son bulur, nurunun kapladığı mekânlara kabusi karanlıklar elveda eder
AREFE GÜNÜMÜZ MÜBAREK OLSUN
maveraesmanur
maveraesmanur
Bilmezsin...
Dumansız bir yangında sessizce yanmak nedir Yâr için candan geçip canını sunmak nedir Herkes süslü sözlerle çığırtkanlık yaparken Ne bilirsin sevdaya susup adanmak nedir Dumansız bir yangında sessizce yanmak nedir
Ne zaman kanatlanıp uçmak istediysem kaçmak için gece ve yağmur hep şerh koydular. Aslında gündüzleri konmak istedim bir yârin kalbine, savrulmadan tutunup kalmak ve bilge aşka adanmak için.
Olmadı…
Yine tekrarı bir gece, gündüzden döne döne yorgun düşmüş bir dünya ve ince ince iğneliyor kalbimi yağan yaşlar... Üzgülerim, düşüşlerim, korkularım ve kırılmaktan kaçışlarımla içime çekildiğim kabuğumu hiç anlamadılar. Şimdi, hemen, az önce tohum olarak düşmek istiyorum aç ve susamış toprağa… Son defa dönüp bakıyorum o yakın şehre ve onun o sahte parıltı saçan ışıklarına...
Ve sana…
Sancıları çekmeden doğumum gerçekleşmeyecek, farkındayım hasret çekmenin acı tadının. Sözcükler dökülecek dudaklarımın arasından…
Elbette üzüleceğim…
Hüznümü yansıtacağım geceye, umudumu karanlığa, ruhumu rüzgara, geriye kalan yanımı da yosun kokan denizin kollarına…
Han duvarları öreceğim, hasret çeken yollarıma…
Budur benim çabam, bu:
adanmak özlem çekerek
dolaşmaya günler boyu.
Güçlenip genişlemek derken,
binlerce kök salarak
kavramak hayatı derinden
ve ortasından geçerek acının
olgunlaşmak hayatın ta ötesinde
ta ötesinde zamanın!
Rainer Maria Rilke
Rainer Maria RilkeReklam
Reklam