“Vahyin merkezi, insanın hayat menbaı, kutsiyeti tartışılmaz mekân… Öyle bir mekân ki onu tarif etmek için kelimeler kifayetsiz kalır.”
“Kâbe insanın asıl vatanı... Gönlü Kâbe'de kalmış, oraları yüreğimize taşımaya niyet ederek çıkılmış bir yol...”
“Çünkü oradaki manevi atmosferi, ruha işleyen o huzuru başka hiçbir yerde bulmak mümkün değil.”
“Bazı kitaplar vardır; sadece bilgi vermez, insanın kalbine de dokunur.”
kabe insanın asıl vatanı....gönlü kabe de kalmış ...oraları yuregimize taşımaya niyet ederek çıkılmış yol....bizede yolda olmak yakışır..
Vahyin merkezi, insanın hayat menbaı, kutsiyeti tartışılmaz mekân… öyle bir mekan ki onu tarif etmek için kelimeler kifayetsiz kalır.
Karib” nidasıyla mukarrebun bostanına dalmaktır sonra, adanmak.
Bir sultan tanırız yakınlara ve uzaklara hükmeden. Ateşe ve buza boyun eğdiren… Gurbet ve sılanın sahibi, elemin ve lezzetin maliki… Herkese her şeyden daha yakın bir sultan.
Akrabul Karaib sultanın sımsıcak rahmeti bitirir tüm uzaklıkları. Yollar biter, gurbet biter, hasret biter karanlık ve soğuk biter bize her şeyden daha yakın Karib Yar’ımızın vuslatında.
Onu tanımaktır işimiz. Ona ram olmaktır gidişimiz. Marifet pusulası O’nun kıblesine yön gösterince, kaybolmuşluk ve tükenmişlik sona erer. Ruhlar ve bedenler O’nun malı olunca kurtulurlar. Tüm bayramlı sılalara çevirir. Rahmetini indiği yerde dertler, belalar son bulur, nurunun kapladığı mekânlara kabusi karanlıklar elveda eder 
maveraesmanur
maveraesmanur
Allah'a AdanmakKişisel Gelişim
ALLAH’A ADANMAK
MEHMET SEYMEN
İKİNCİ ADAM YAYINEVİ
Merhabalar sevgili kitap dostları
Bazı kitaplar okunur ve rafa kaldırılır.
Bazıları ise okunur… ve insanın içine yerleşir.
“Allah’a Adanmak” benim için ikinci türden bir kitap oldu.
Bu kitap, inancı anlatmıyor sadece; inancı yaşamaya çağırıyor.
Çünkü adanmışlık, bir cümle değil bir yön meselesi.
Nereye baktığınızla, neyi öncelediğinizle, zor zamanlarda nasıl durduğunuzla ilgili.
Satırlar boyunca şunu fark ediyorsunuz:
Teslimiyet, başa geleni sorgusuz kabul etmek değil;
başınıza gelene karşı kalbinizin aldığı tavırdır.
İman ise konforu koruyan bir sığınak değil,
insanı sorumluluğa davet eden bir bilinçtir.
Bu kitap dünyadan el çekmeyi değil,
dünyanın içindeyken kalbi kirletmeden yürümeyi anlatıyor.
Rızayı merkeze alarak yaşamayı…
Niyeti sözden hayata taşımayı anlatıyor.
Bu kitabı okurken kendinize şu soruları soracaksınız :
Hayatım gerçekten neye adanmış?
Seçimlerim, inandığımı söylediğim hakikati taşıyor mu?
Yoksa inancımı sadece zor zamanlara mı saklıyorum?
Allah’a Adanmak kitabı, insanı suçlamıyor ama gerçekleri görmezden gelmesine de izin vermiyor.
Yumuşak bir dille, güçlü bir farkındalık oluşturuyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
MEHMET SEYMEN-ALLAHA ADANMAK "Allah'a Adanmak'. klasik anlamda bir roman/öykü gibi olay örgüsü kurup karakterler üzerinden ilerleyen bir metin değil; dini-ilmî bir inceleme. Mehmet Seymen, Ebû Dâvûd'un Sünen'indeki Cihâd bölümünü merkeze alıp. bu bölümde yer alan toplam hadis savısını ve bâb başlıklarını çerçeveleyerek; günümüzde en çok tartışılan, yanlış anlaşılan ve sık sorulan konulara temas eden 23 hadisi seçip onların mânâ ve yorumları üzerinden bir "doğru anlama" hattı kurmaya çalışıyor. Niyet, kitabın daha ilk sayfalarında net: cihâd kavramının özellikle gavrimüslimlerce "kılıç zoruyla din davatması/ ayrım gözetmeden öldürme" gibi bir imaja indirgenmesini, hem tarihî bağlamı hem de hadislerin sınır çizici diliyle tashih etmek.
Kitabın verdiği ana mesaj, tek bir cümleye indirgenecekse şu cizgide toplanıyor: "Cihâd" rastgele şiddet değil; şartları, maksadı, ahlâkı ve hukukî sınırları olan; bazen savaș alanıyla, çoğu zaman da kişinin dili, malı, iradesi ve sorumluluğuyla ilgili bir kulluk mücadelesidir. Seymen, kavramın mezheplerce yapılan tariflerine ve Kur'an-hadis bütünlüğüne yaslanarak cihâdın fikıh literatüründeki yerini ve "hangi şartlarda/ kimlere" yöneldiğini tartışıyor; böylece okurun zihnindeki genel slogan"' algısını, "sartlara bağlı dinî sorumluluk' okumasına dönüştürmek istiyor.
Bu yaklaşım içinde metin, okura iki şey katıyor: Birincisi cihâdın konuşulduğu her yerde asıl belirleyenin niyet hedef ve yöntem olduğunu; bir hükme varırken parçacı alıntıların değil, hadislerin yer aldığı bütün bağlamın hatta nâsih-mensûh ilişkisi gibi usûl boyutlarının hesaba katılması gerektiğini hatırlatıyor. Seymen'in "tek kaynağa yaslanmama, hadis diye aktarırken hadis âlimlerinin değerlendirmelerini dikkate alma, ahkâm çıkarırken geniş tahriç ve iliski bilgisi olmadan
İlimden İrfana Bir İstikamet Rehberi: "Allah'a Adanmak"
Bazı kitaplar okunur ve rafa kaldırılır; bazıları ise okunur ve insanın içine yerleşir. Mehmet Seymen’in kaleme aldığı Allah’a Adanmak, şüphesiz bu ikinci gruba dâhil olan, insanın kalbine durup bakmasını hatırlatan bir tefekkür eseri.
Kitabın en güçlü yönlerinden biri, günümüzde politik ve duygusal yükü oldukça ağır olan, çoğunlukla "kılıç zoruyla din dayatması" gibi sığ imajlara indirgenen "cihâd" kavramını asli çerçevesine oturtmasıdır.
Seymen, seçtiği hadisler üzerinden okura net bir mesaj veriyor: Cihâd rastgele bir şiddet değil; şartları, ahlâkı ve hukukî sınırları olan; kişinin dili, malı, iradesi ve sorumluluğuyla verdiği bir kulluk mücadelesidir.
Metin boyunca okur, bir hükme varırken parçacı alıntıların değil, hadislerin bağlamının ve klasik kaynak disiplininin ne kadar hayati olduğunu fark ediyor. Bu bölümde kitabın asıl "karakteri" şahıslar değil; Ebû Dâvûd'un ilmî otoritesi, hadis âlimleri ve şerh geleneğinin ta kendisi oluyor.
Kitap, ilmî sınırlarını çizerken kalbi de ihmal etmiyor; inancı sadece anlatmıyor, yaşamaya çağırıyor.
Satırlar arasında ilerledikçe teslimiyetin başa geleni sorgusuzca kabullenmek değil, başa gelene karşı kalbin aldığı bilinçli bir tavır olduğunu anlıyorsunuz.
"Allah’a Adanmak, okuru yargılamadan ama vicdanıyla yüzleşmekten de kaçamayacağı bir dürüstlüğe davet ediyor."
Günlük telaşlar ve ertelenen iyilikler arasında insana usulca, “Kalbini yeniden merkeze al,” diye fısıldıyor. Adanmışlığın anlık bir duygu patlaması değil, sabır ve emekle her gün yeniden seçilmesi gereken bir "istikamet" olduğunu hatırlatıyor.
Altı çizilerek, zaman zaman aynı sayfaya geri dönülerek ve sindirilerek okunması gereken bu kitap; niyetini tazelemek, imanını hayatına taşımak ve kalabalıklar
Bir Kitap Sohbeti - 4Duygu ve Düşünce
____
AustenJane ile birlikte okuduğumuz 
Rainer Maria Rilke 'nin 
Malte Laurids Brigge'nin Notları kitabının söyleşisini sizin ilginize sunuyoruz.
Galeyan: Kitabı okumanın üzerinden zaman geçse de aksaklıklar için özrümü dileyip başlayalım diyorum.
AustenJane : Bugün bir öğrencim dert yakındı bana “hocam çok hızlı unutuyorum okuduklarımı” diye. Ah dedim kelin ilacı olsa :) Unutmak bir lütuftur aslında insana dedim illa bir şeyler kalır insana, insandan ve de kitaptan. :)
Galeyan : Geçen burada okumuştum ya her şey unutulsa kitabı okuduktan önce ve sonra insan iki farklı kişidir diyordu.
AustenJane: Okuduklarımızla varız bir nevi, törpü gibi değil mi okumak? Bir bağ kuruluyor bu aşikar alıntılar da içte bir yere değiyor ki paylaşıyoruz. Anlaşılalım istiyoruz. Rilke sağlam bir törpü bu manada.
Galeyan : İçte bir yere değdiği konusunda elbette hemfikiriz özellikle okudukça kendimizde var olan ancak kelimelere dökemediğimiz alanın anlamlandırılması bazen bir dize bazen bir cümle ile karşılığını buluyor. Rilke'nin seni törpülediğini düşünüyorsun o zaman ? Törpülendiğin noktalardan bahsetmek ister misin?
AustenJane : Törpülenmek kelimesini; şekil almak, dönüşmek ben sahiplenmek özdeşim kurmak manasında kullandım. Bazen şöyle hissediyor buluyorum kendimi okurken; bunu ben de söylemiş olabilirdim. Bunu demek istemiştim illa bir zamanımda ama dememişim yine de bu, o cümleyi benim cümlem yapmaz mı diye.
Galeyan: O cümle bizim ruhumuzda bir fetih gerçekleştirip anlamını buluyorsa, bizim cümlede kendimizi bulduğumuz kadar, cümle de bize aittir artık.
AustenJane : Galeyan neden Rilke seçti okumak için? Okuduğun ilk kitabı mı? Nasıl vardı yolun elin Rainer Maria Rilke 'ye?
Galeyan : Ben 
Lou Andreas-Salomé ile hikayesini duyduktan sonra merak edip okumuştum, Salome gibi bir kadın, 
Friedrich Nietzsche ve
AustenJane ile birlikte okuduğumuz Rainer Maria Rilke 'nin Malte Laurids Brigge'nin Notları kitabının söyleşisini sizin ilginize sunuyoruz.
Galeyan: Kitabı okumanın üzerinden zaman geçse de aksaklıklar için özrümü dileyip başlayalım diyorum.
AustenJane : Bugün bir öğrencim dert yakındı bana “hocam çok hızlı unutuyorum okuduklarımı” diye. Ah dedim kelin ilacı olsa :) Unutmak bir lütuftur aslında insana dedim illa bir şeyler kalır insana, insandan ve de kitaptan. :)
Galeyan : Geçen burada okumuştum ya her şey unutulsa kitabı okuduktan önce ve sonra insan iki farklı kişidir diyordu.
AustenJane: Okuduklarımızla varız bir nevi, törpü gibi değil mi okumak? Bir bağ kuruluyor bu aşikar alıntılar da içte bir yere değiyor ki paylaşıyoruz. Anlaşılalım istiyoruz. Rilke sağlam bir törpü bu manada.
Galeyan : İçte bir yere değdiği konusunda elbette hemfikiriz özellikle okudukça kendimizde var olan ancak kelimelere dökemediğimiz alanın anlamlandırılması bazen bir dize bazen bir cümle ile karşılığını buluyor. Rilke'nin seni törpülediğini düşünüyorsun o zaman ? Törpülendiğin noktalardan bahsetmek ister misin?
AustenJane : Törpülenmek kelimesini; şekil almak, dönüşmek ben sahiplenmek özdeşim kurmak manasında kullandım. Bazen şöyle hissediyor buluyorum kendimi okurken; bunu ben de söylemiş olabilirdim. Bunu demek istemiştim illa bir zamanımda ama dememişim yine de bu, o cümleyi benim cümlem yapmaz mı diye.
Galeyan: O cümle bizim ruhumuzda bir fetih gerçekleştirip anlamını buluyorsa, bizim cümlede kendimizi bulduğumuz kadar, cümle de bize aittir artık.
AustenJane : Galeyan neden Rilke seçti okumak için? Okuduğun ilk kitabı mı? Nasıl vardı yolun elin Rainer Maria Rilke 'ye?
Galeyan : Ben Lou Andreas-Salomé ile hikayesini duyduktan sonra merak edip okumuştum, Salome gibi bir kadın, Friedrich Nietzsche ve
10/10
Beğendi
“Beş şey gelmeden önce beş şeyi ganimet bil:
1.İhtiyarlığından önce gençliğini,
2.Hastalanmadan önce sağlığını,
3.Fakirliğinden önce zenginliğini,
4.Meşgul zamanlarından önce boş vakitlerini,
5.Ölümünden önce hayatını!” (Buhârî, Rikak 3)