Ne güzel şey hatırlamak seni:
bir mavi kumaşın üstünde unutulmuş olan elin ve saçlarında
vakur yumuşaklığı canımın içi İstanbul topğrağının…
İçimde ikinci bir insan gibidir
seni sevmek saadeti…
Parmaklarının ucunda kalan kokusu sardunya yaprağının,
güneşli bir rahatlık ve etin daveti:
kıpkızıl çizgilerle bölünmüş
sıcak koyu bir karanlık…
“Kendi alanında üne ermek isteyen ressam, büyük ustaların eserlerini yansılamaya çalışır ve bu kural, uygarlığı meydana getiren bütün sanatlar, bütün uğraşlar için geçerlidir. Bu yüzden ihtiyatlı ve bilge bir insan gibi davranmak isteyen herkes, kendine bir örnek seçer.”