Öfke sözcüğünün kökenleri fiziksel acıyla yakından ilişkiliydi. Öfke önce Eski İzlandacadaki angr'da olduğu gibi bir "ıstırap", sonra da Eski İngilizcedeki enge'de olduğu gibi "acı veren, zalimce, daraltıcı" bir durumdu; bu da Latincedeki angor'dan geliyordu ve "boğma, ıstırap, sıkıntı" anlamındaydı. Öfke bir boğaz sıkmaydı. Öfke sizi güçlendirmezdi, göğsünüze otururdu; kendinizi kapana kısılmış, boğulmuş, seçeneksiz hissedene kadar kaburgalarınızı sıkardı. Öfke önce kaynar, sonra patlardı. Öfke bir kısıtlanma ve bunun sonucunda ortaya çıkan umutsuz bir nefes alma çabasıydı.