Merhabalar,
Cahit Zarifoğlu'nun birkaç kitabını okumuştum. Genel itibariyle üslubu şahsına münhasır olduğu için anlaşılması güç gelmişti. Ancak romanlarını gayet akıcı ve benim gibi sıradan birinin anlayabileceği üslupta yazmış.
Savaş Ritimleri'ni okurken kimi yerde sakin sakin olayları izliyormuş gibiydi. Ve kimi yerde ise aksiyonun içindeymiş gibi, aynı hızda, kendinizi olayın seyrine kaptırıyorsunuz. Olayın kahramanı Seyyid Amad'ın kendisini, sıradanlığın dışında bir tarzda, hem birinci ağızdan hem de üçüncü ağızdan anlatması çok güzel olmuş.
Anne'ye gelince; kitabın sonunda keşke buna başlamasaydım dedim, yarım kalan bir roman ve bende de bir şeyleri yarım bıraktı. Sonunu her zaman merak edeceğim bir parçaydı.
Genel itibariyle Cahit Zarifoğlu'nu, okuduğum diğer türlerden ziyade, roman türünde daha çok beğendim.
Velhasılı kelam Romanlar'dan çok keyif aldım,
Herkese de keyifli okumalar diliyorum..