"Sadece şu anki bazı şartlardan ötürü değil, düzgün bir insan her daim korkak ve köle olmaya mecburdur. Tüm dünyadaki bütün insanlar için bu, doğanın kanunudur."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sulu sepkene dair...Edebiyat
Sen karanlığın boyunduruğu altındayken
Tutkulu sözlerim
Solmakta olan ruhunu özgür bıraktı.
Istırabında yüzü koyun kıvranırken
beddualarla hatırladın
Etrafını saran ahlaksızlığı.
Uyuklayan şuurun
Hatıralarının azap dolu ateşinde titrerken
Benden önceki ömrünün çirkinliğini ele verdin.
Ansızın kederli yüzünü saklayıp gözyaşları dökerken
Kahreden utancın hatırasıyla
İğrenmiş, çıldırmış, dehşete kapılmıştın.
*Nekrasov
Sayfa 51 - Nikolay Alekseyeviç Nekrasov, Dostoyevski'nin döneminde yaşamış bir şair, aynı zamanda Dostoyevski'nin arkadaşı.·Kitabı okudu
"İnsanın asla gerçek acıdan, yani yıkım ve kaostan feragat edeceğini sanmıyorum. Acı çekmek, bilincin köküdür. Başta, bilincin insanın en büyük talihsizliği olduğunu söylediysem de, insanın buna değer verdiğini ve hiçbir haz uğruna bundan vazgeçmeyeceğini biliyorum."
"İnsan, bazen acı çekmeye olağanüstü şekilde, tutkuyla âşıktır."
"İnsan, amacını elde ettiğinde kendisinde gariplik hisseder. Elde etme sürecine bayılır ama elde etmiş olmaktan pek hoşlanmaz."