eylül
@aesria
üni
27 Mart
1184 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
"Ne diyordun hep? Hatırla. Bazı insanlar böyle yaşar."
Reklam
Hâlâ çok fazla şeyi fena hâlde istiyordum. Kalbim hâlâ ulaşamayacağım ışıltılı şeyler için ağrıyordu. Daha zeki, daha zengin, daha güçlü, daha... sadece daha iyi olmak istiyordum.
Ama dürüst olmak gerekirse... mutlu da olmak istiyordum. Zor da olsa ve dünyadaki en elverişli seçenek olmasa bile anlamlı ve tatmin edici bir şeye yatırım yapmak istiyordum. Babamla, annemle ve teyzemle daha fazla vakit geçirmek, sonunda Chanel'le takılabilmek ve Henry'yle doğru düzgün bir randevuya çıkmak istiyordum. Karnım ağrıyana kadar gülmek ve beni keyiflendiren bir şey ortaya koyana kadar yazmak, küçük ve özel zaferlerimin tadını çıkarmayı öğrenmek istiyordum. Bu şeylerin istemeye değer olduklarını kabul etmeyi öğrenmek istiyordum.
"Descartes, 'İyi yaşamak, görünmeden yaşamaktır,' derken yanılıyordu. İyi yaşamak için her şeyden önce kendini görmen gerekir. Ne dediğimi anlıyor musun?"
Anlıyordum. Gerçekten anlıyordum.
"Gitmelisin," dedim. "Yani seni kovmak filan istemiyorum ama rahat değilsen..."
"Burada olmak istiyorum," dedi, bu her şeyi yoluna koyuyormuş gibi. Sonra sessizce ekledi: "En son görüşmemizin üzerinden çok zaman geçti. Ben..." Boğazını temizledi. "Okulda seninle kavga etmeyi özledim."