afra
@afriq
Şu anda okuduğu kitaplar
O günü yaşıyoruz tam olarak
Belki gün olacak, insanoğlunun sade hurafeleri değil, hakikatleri bile inkâr edişi, yeryüzünde tâundan da vebadan da kötü, öyle salgın bir hâl alacak, kaskatı bir maddeci kesilen dünya, fen ve bilgi harikalarına rağmen, bu maddileşmeden aldığı yaraları şifalandırmak için, belki de gün olup hurafeleri bile bir devâ olarak arayacaktır.
Reklam
Çocukluk.
Çocuk, hep oluş ve hazırlanış demek değil midir? Belki öyledir ve belki de bazen bütün bir ömür, bu oluş ve hazırlanışa demir atıp kalır ve asla sefere revan olamaz. Amma bazen de bu oluş ve hazırlanış o kadar çabuk ve kolay inkişaf eder ki, çocukluk, bütün bir ömrüm belkemiği oluverir. Hatta bu küçük varlık, vakti gelip idrakinin rüştünü ele aldığı zamanlarında bile, en keskin, en berrak ve en şedit tahasüslerini o ilk çağın saffetine dönebildiği anlarında idrak eder. Geçmişte kazanılmış öyle tahassusler vardır ki bunlardan yunmak için her köşeden bir pınar aksa gene de biz onlardan arıtıp temizleyemez.
Üç İstanbul, Hiç hayatlar
Öncelikle kitabın hacmi geniş ve bi dolu karakteri var. Kitaba başlarken bu kadar çok karakter kafa karıştırıcı olacak sandım ama hiç de öyle olmadı. Yazar bu karakterleri olaylara ve dönemlere çok güzel yedirmiş. Üslup olarak okuyucuyu sıkmayan, akıcı bir dil kullanmış.
Kitabın sıkıntısı ,bana göre, içerikte. Aslında sıkıntı da denemez, bu kadar çarpık ilişkiyi bi Müge Anlı'da,bi de bu kitapta gördüm. Muhakkak ki yazar da dönemin gerçekliğinden kaynaklı bu şekilde bir olay örgüsü kullanmıştır.
Özellikle son bölümde, ana karakterin hayatının şahit olduğumuz 25 yıllık kısmının muhasebesini yapması gayet etkileyiciydi.
Adnan'a göre insanların elimini iki şey söylerdi: Göz, ses.
Reklam