Sadəcə bir Şedevr...
Azərbaycan ədəbiyyatında Tənqidi-realizm və romantizm dövrünün banilərindən hesab edilən Cəlil Məmmədquluzadə yalnız publisistik fəaliyyət göstərməmiş, ədəbiyyatımıza bir çox yeniliklər gətirmişdir. Belə ki sənətkar 1909-cü ildə tragikomediya janrının əsasını qoymuş, 1920-ci ildə başa çatdırdığı "Anamın kitabı" əsəri ilə ədəbiyyatımızın şedevrlarından birinin banisi olmuşdur. Tragikomediya janrının "Anamın kitabı" ilə bilinməsinin ən əsas səbəbi bu əsərin özündə millətçilik ideyasını, azərbaycançılığı tərənnüm etməsidir. "Anamın kitabı" sözün əsl mənası ilə cəmiyyətin əsas özəyi olan bir ailənin, bir cəmiyyətin, bir millətin tragikomediyasını göstərir. Övladların bir-birinə münasibətdə əks mövqelərdə duruşu sadəcə bir ana ilə qız övladını deyil, bir milləti də qaranlığa sövq edir. Əsərdə siz o doğmalığı sadəcə "cahil", "avam" adlandırılan çobanlardan Gülbahardan, Zəhrabəyim anadan hiss edə biləcəksiniz.
Mənim üçün əsərin ən tragikomedi hissəsi, ən ağlamalı olduğumuz səhnəsi bir rus zabitinin belə 3 qardaşın öz ana dillərinə qarşı biganəliyinə, yadlığına hiss etdiyi o təəccüb hissi idi. Ən utanmalı olduğumuz bir səhnə ilə sənətkar bir şedevr yaradıb.
Sənətkarın əsərləri o qədər dərindir ki, insan o millətçilik ideyalarını, azərbaycançılıq məfkurəsini anlamaya bilməz. Lakin vaxtikən o qədər anlaşılmayıb ki, bir çox şeyə nə qədər gecikdiyimizi dərk etmək də ayrı bir targikomediyadır.
Qısacası, millətçilik ideyaları ilə zəngin bir əsər oxumaq istəyirsinizsə, ən gözəl seçimlərdən biri məhz "Anamın kitabı" əsəridir.
Əsər mənim üçün 9/10.
Çocukların çocuk olmasına izin verin..!Alıntı
Çocuğu yetişkinle karıştirmayın. Bir çocuk dünyası vardır ve çocuğun o dünyası kirletilirse bir daha hayata çocuk gibi bakamaz...
Şeker Portakalı Bu kitap bir çocuk nasıl hayata küstürülür,bir çocuğun umutları nasıl yok edilir onu cevabı...
Çok isterdim bir çocuğun ağlamasının bütün yeryüzünü soldurmasını... Bir çocuk ağlarsa insanlık ağlamalı... Bir çocuğun umutları yıkılırsa insanlık da yıkılmalı...
Bize yazıklar olsun ki kendi ellerimizle o çocukların hayallerini, umutlarını, yaşama haklarını,mutlu olma haklarını kendi ellerimzle kana buladık...
Bir çocuk her akşam yediği ve yiyeceği dayağı düşünmemeliydi. Bir çocuk uyumadan önce yarın oynayacağı oyunları ve çok daha güzel yarınlarını düşünmeliydi... Ama kendi ellerimizle kirettik.
Şeker Portakalı aslında şimdinin dünyasına da ışık tutan bir kitap. Yıllardır yamaçlarımızda çocuk başları akıyor. Duymuyoruz, görmüyoruz, görmek istemiyoruz... Görsek bile aldırmıyoruz.... Ama onlar çocuk ve çocuk olarak yaşamaları gerek... Eğer onlar şu an suça sürüklenmişse suçlusu biziz. Eğer onlar sevgi eksikliğinde yanlış yoldaysa bunun en büyük sorumluları biz yetişkinleriz. Ve maalesef hiçbirimiz bu bilinçte değiliz.
Sevgili anne babalar, sevgili öğretmenlerim çocuğunuzu,öğrencinizi sevin... Çünkü sevgisizlik çocukta bir daha kapanmayacak yaralar açar. Bu önü kesilemez bir çığ gibi büyür...
Sevgiyle....
Şeker Portakalı
José Mauro de Vasconcelos
Şeker Portakalı Bu kitap bir çocuk nasıl hayata küstürülür,bir çocuğun umutları nasıl yok edilir onu cevabı...
Çok isterdim bir çocuğun ağlamasının bütün yeryüzünü soldurmasını... Bir çocuk ağlarsa insanlık ağlamalı... Bir çocuğun umutları yıkılırsa insanlık da yıkılmalı...
Bize yazıklar olsun ki kendi ellerimizle o çocukların hayallerini, umutlarını, yaşama haklarını,mutlu olma haklarını kendi ellerimzle kana buladık...
Bir çocuk her akşam yediği ve yiyeceği dayağı düşünmemeliydi. Bir çocuk uyumadan önce yarın oynayacağı oyunları ve çok daha güzel yarınlarını düşünmeliydi... Ama kendi ellerimizle kirettik.
Şeker Portakalı aslında şimdinin dünyasına da ışık tutan bir kitap. Yıllardır yamaçlarımızda çocuk başları akıyor. Duymuyoruz, görmüyoruz, görmek istemiyoruz... Görsek bile aldırmıyoruz.... Ama onlar çocuk ve çocuk olarak yaşamaları gerek... Eğer onlar şu an suça sürüklenmişse suçlusu biziz. Eğer onlar sevgi eksikliğinde yanlış yoldaysa bunun en büyük sorumluları biz yetişkinleriz. Ve maalesef hiçbirimiz bu bilinçte değiliz.
Sevgili anne babalar, sevgili öğretmenlerim çocuğunuzu,öğrencinizi sevin... Çünkü sevgisizlik çocukta bir daha kapanmayacak yaralar açar. Bu önü kesilemez bir çığ gibi büyür...
Sevgiyle....
Şeker Portakalı
José Mauro de VasconcelosReklam
YA NE DEMEK ADALET VE MAHSUN KARSILASMASI AGLAMALI, BİRBİRLERİNE SARILMALI VE UZUN UZUN KONUSUP DERTLERİNİ ANLATMALI BİTMEDİ???? NE DEMEK ASKIM BEBEGİM SADİ SEBER, ADALET'İNE KAVUSAMADAN İKİSİNDEN BİRİ HAYATTAN GÖÇTÜ GİTTİ???? O MEKTUBUNU OKURKEN AŞKTAN DELİRDİM... YA BIRAK YA BEN BU SONU OKUMADIM SAYIYORUM TAMAM MI OF! COK UZGUNUM VE KALBİM COK KIRIK.. KİTABİ DA COOK BEGENDİM AMA SONU BENİ MAHVETTİ.
Neysen o ol!1000Kitap
"Gözyaşlarımdan birinin dili olsaydı, derdi ki, derdi ki... Sonunda özgürüm! Yıllardır buraya kapatılmıştım! Bu adam, bu sert, acımasız adam benim akmama bir kez olsun izin vermedi... Özgürlük ne güzel! Kırk yıl, durgun bir havuzda kaldım. Sonunda, en sonunda bu yaşlı adam ev temizliğine karar verdi! Ah, daha önce çok kaçmak istedim! Ama hiçbir çıkış yolu yoktu; ta ki o Viyanalı doktor gelip de paslı kapıları açana kadar.“ s.366
Nietzsche ağladı, ben ağladım, o ağladı, ben ağladım… Çok dokundu bana, derinlere işledi, hissettirdi…
“Kendi yaşamınızı tam anlamıyla yaşadınız mı? Yoksa yaşam mı sizi yaşadı? Siz mi seçtiniz? Yoksa o mu sizi seçti? Sevdiniz mi? Yoksa pişman mı oldunuz?” s.303-304
Hangisi? Hangisi biziz? Birine evet bu deyip diğerine hayır diyebilir miyiz? Ayrımlarımız bu kadar kolay ve net mi?
“Zaman sonsuza dek doymayacak kadar açgözlüdür. Durmadan yer, yutar; ama geri verdiği hiçbir şey yoktur. Sana yazılmış bir yaşamı yaşadığını söylemen ne korkunç! Bütün tehlikesine rağmen bir kez bile özgürlüğü tadamadan ölümle yüz yüze gelmek ne acı!" s.304
Özgürlüğü tadabilmek ne büyük şans, ne lezzetli bir cesaret. Ölmeden tadabildik mi?
“Ödev, adap, sadakat, fedakârlık, özgecilik, kibarlık; bunların hepsi de insanı uyutmaya yarayan ninnilerden başka bir şey değil, hem de öyle bir uykuya yatırıyor ki kimse bu uykudan uyanamıyor, uyansa da ancak yaşamının sonuna geldiği an oluyor bu. İşte o an, insanın hiç yaşamamış olduğunu öğrendiği an oluyor.” s.321
Ölmeden önce ölüyoruz. Uykuya yatıyoruz, uyutuluyoruz belki. Farkına varabiliyor muyuz, seçim yapabiliyor muyuz?
“Bilinç, varoluşu kaplayan yarı saydam bir zardan ibarettir: Eğitimli bir göz bunun arkasını görebilir; ilkel dürtüleri, içgüdüleri ve güç istemini asıl neyin harekete geçirdiğini bulabilir.”
Fırtına Toplanıyor inceleme
ABSOLUTE CINEMA
Allahım harikaydı!!!! Ne diyebileceğimi bile bilmiyorum KİTABIN İKİNCİ YARISI ABİ O NEDİR???
Rand'ın kişiliği hakkında yazılmış en iyi bölümler bu kitaptaydı SONUNDA GÖZLERİNİ AÇTIN BİRTANEM NUR TANEM, ki Egwene de Rand'e paralel MÜKEMMEL bir karakter gelişimi gösteriyor. SEANCHAN VE KULE HAKKINDA KONUŞMUYORUM BİLE yani şu kitapta yaşananlar neydi abi okuyun okutturun bu kitabın böyle olduğunu bilsem onuncu kitaba daha iyi katlanırdım.
SONUNDA TAM GELDİ!! Benim beklediğim gibi ağlamalı sarılmalı olmadı ama daha gerçekçi ve etkileyiciydi, sonraki bölüme de çok iyi bağladı umarım sonraki kitapta sarılır ağlaşırlar :) Verin'e de tüm içten sevgilerimi veriyorum burada. MORAİNE SEN NERDESİN KUZUM??
TUON NAPIYORSUN BU ARADA Mat hani bu kadınla nasıl yaşayacak bir ömür? BİR DE MAT VE PERRİN abi siz kimsiniz ya? Arkadaşınıza kaç yıldır düşman gibi davranarak elinize ne geçiyor DAHA İKİNCİ KİTAPTA "Rand kardeşim iyi misin? Biz senin yanındayız derdin ne?" Deseniz bu çocuk böyle olmayacaktı. YA MAT BU ÇOCUK SENİ SIRTINDA TAŞIDI SEN HANÇER DE HANÇER DİYE SALYA AKITIRKEN KİMSİN DE RAND HAKKINDA İLERI GERİ KONUŞUYORSUN HADİ PERRİNİ ANLADIM BİR NEBZE.
Neyse çok iyiydi işte özellikle Rand'in duygusuz ve baya kötü bir insana dönüşümü ve BEN NAPIYORUM AMK diyerek geri dönüşü İLMEK İLMEK işlenmiş tüm kitap çok iyiydi.
Savaştan sağ çıktığınız için teşekkürler1000Kitap
Bu seriyi bitirebileceğime hiç inanmıyordum. Bol sinir krizli, biraz ağlamalı bir deneyim oldu, çok nadir güldüğümü hatırlıyorum. Bir de Fırtınalar İmparatorluğu ile Şafak Kulesi'ni tandem read yaptıktan sonra hemen ardından okuyunca dünyadan soyutlanmış gibi hissettim. Size tavsiyem benim gibi yapmayın. Bayramdan önce derslerim yok diye bitirmek istedim çünkü şu an bitirmeseydim büyük ihtimalle yaza kalacaktı ve balık hafızalı olduğum için kesin bazı şeyleri unutacaktım. O yüzden ben son üç kitabı art arda okudum ama siz benim gibi yapmayın. Tandem read yaptıysanız (ki kesinlikle tandem read yapın) buna geçmeden önce biraz ara vermenizi öneririm.
Okumadan önce 960 sayfa ne yazmış olabilir, bu gidişle ben bunu bir ayda zor bitiririm diyordum ama o kadar akıcıydı ki. Sanırım hiç ara vermeden 300 sayfa okumuşumdur. Kitabın yarısından sonra özellikle her saniye bir şey oluyordu, karakterleri bırakamadım. Sayfa sayısı çok olmasına rağmen akıp gidiyordu dediğim gibi ve benim okumayı çok merak ettiğim karakterler de olduğu için okuması çok daha kolay oldu.
Diğer kitaba göre bu kitabın çoğunluğunu Aelin daha durgundu diyebilirim. Yaşadıklarından dolayı normal olarak. Onunla beraber Rowan da çökmüş bir haldeydi. (Hiç umrumda olmadı yani yine de neyse) Aedion ve Lysandra tarafına gidince onlarda da bir çatışma onun dışında hep okuduğumuz savaş sahneleri, diğer tarafta Elide ile Lorcan arasında olan çatışma falan derken karakterlerimiz hepten tükenmişti. Manon da aynı şekilde kendi hakkında öğrendiği gerçekler, hangi yolu seçeceğini düşünmesi falan o da yorgundu. Ama bunların hepsinin içinde Dorian... Dorian'ı görmeniz lazımdı. Herkes canı çıkmış bir haldeyken o ortada fıtı fıtı dolanıp büyüsü ile uğraşıyordu. Büyüsünün Aelin'dan çok daha güçlü olduğunu zaten düşünüyordum
Reklam
Reklam