Üçüncü kitap da tam hız çok güzel devam etti. Konu bütünlüğünde hiçbir bozulma olmadı. Acılar, sevinçler, beklentiler ve sonuçlar çok güzel işlenmiş. Ah yavuz ah, sen ne çıktın öyle.
Aytenim, çileli Ayten’im neler yaşadı, ne acılardan geçti, hayat onun için de Akın için de onlara çok şey borçlu. Nergis, yazık ettin be kendine, bunu gördün ama çok geç oldu.
Bu kitapta da biraz mantık hatası olmuş
SPOİLER İÇERİR
siyasi mahkumla hırsızlıktan yatan aynı koğuşta olmaz.
Akın, Ayten’e ulaşmak için sadece yalıyı arıyor ama hattın kesik olduğunu anladığı halde yavuzu hiç aramıyor Ayten’e ulaşmak için. O günlerde bi yavuzu aramasını bekledim ama neyse bir zaman sonra abisine ulaştı
Fena değildi. Mantıksız birçok yönü vardı ama mantık arayan kim zaten?!?! Okutuyor kendini okudum bitti. Zamanınız varsa bakın bakmazsanız bir şey kaybetmezsiniz.
Spoiler içerir
Danielle isimli kızımız yıllaar önce bir mekanda bir beyle tanışıyor. Aralarındaki elektrik çok yüksek. Adam güvenlik görevlisi olduğunu söylüyor ve bunlar geceyi birlikte geçiriyor. Ertesi sabah adamdan bir iz yok adam kayıp. Kız diyor acaba çok içtim de hayal mi gördüm. Ama hayal olmadığı karnındaki bebeden ortaya çıkıyor. Nokta atışı hamile kalmış. Oğlu oluyor. Leo çocuğun ismi dinazorlara falan aşık bir bebe. Çocuğuna bakmak için evlere temizliğe gidiyor. Bir tane ev ayarlıyorlar bak bu çok zengin kalıcı bu iş diye. Carmen diye bir salak arkadaşı da var orda hatta. Neyse Danielle eve gidiyor camları silerken tam düşüyordu ki birisi tutuyor. Kimmiş bu aaa yeni patronmuş. Meğer bakıyor leonun babası olan adam ama adam buna yalan isim söylemiş. Adam tanımamazlıktan geliyor dikkat et diyor. Tabi bizim Radmir de tanıyor kızı ah be falan diyo içinden. Neyse kız korkuyor adamın mafya olduğunu anlayınca asla bilmesin leoyu diyor ama çok zeki olduğu için adam buna kıvırma ikimizde birbirimizi hatırlıyoruz dediği anda adamla yine yatıyor. Üç saniyede iş pişiriyorlar ve bilin bakalım ne oluyor?? Yine hamile kalıyor. Kızın üstüne ceket atsa hamile kalıyor bu nasıl bir sperm gücüdür bu nasıl bi yumurtlamadır yarabbiiiiiii?!!!!! Adama bunu da söylemiyor. Adamın düşmanları falan var tabi. Ama mafyatik kısımları çok saçmaydı ya olmamış yani hiç. Hamileykem adamla bir kere daha yatıyor. O an çok korktum hamilelik üstüne hamile kalıcak diye neyse ki bu olmadı. Adam kendi araştırmaları sonucunda öğreniyor leoyu. Kadın saklamaya çalışıyor ama olmuyor. Sonra hamile olduğunu da öğreniyor. Bu sürede bir kere
Reklam
Ah be Yusuf’um , Ah be Muazzez’imHayata Dair
Bazı kitapları okurken güzel vakit geçirirsin, bazı kitaplar ise bitince bir süre ne hissedeceğini bilemezsin. Kuyucaklı Yusuf benim için kesinlikle ikinci gruptaydı. Kitabı bitirdiğimde gerçekten bir boşluğa düştüm. Sonunu böyle beklemiyordum ve son sayfalar beni tahmin ettiğimden çok daha fazla etkiledi.
Bu kitabı değerli yapan şey sadece anlattığı hikâye değil. Aradan neredeyse yüz yıl geçmiş olmasına rağmen anlattığı duygular hâlâ çok tanıdık geliyor. Adaletsizlik, yalnızlık, çaresizlik, sevgi ve insanın hayatta kendine bir yer bulma çabası bugün de aynı şekilde varlığını sürdürüyor. Bu yüzden okurken sadece bir dönemi değil, insanı okuyormuş gibi hissediyorsunuz.
Sabahattin Ali’nin dili de kitabın en güçlü yanlarından biri. Ne gereksiz süslü ne de yorucu. Sayfalar ilerledikçe kendinizi hikâyenin içinde buluyorsunuz. Özellikle son bölümlerde kitabı elinizden bırakmak istemiyorsunuz.
Bence Kuyucaklı Yusuf’un okunması gereken bir eser olmasının en önemli nedeni, okuyucuda gerçek bir iz bırakabilmesi. Birçok kitabın olaylarını zamanla unutursunuz ama bazı kitaplar hissettirdikleriyle aklınızda kalır. Bu kitap da onlardan biri. Bitirdikten sonra uzun süre düşündüren, bazı sahneleri tekrar tekrar hatırlatan ve insanın içinde bir burukluk bırakan eserlerden.
Benim için yalnızca güzel bir roman değil, aynı zamanda okuduktan sonra etkisini günlerce taşıdığım bir kitaptı. Bu yüzden gönül rahatlığıyla 10/10 veriyorum. Türk edebiyatında mutlaka okunması gereken eserlerden biri olduğunu düşünüyorum. Çünkü bazı kitaplar okunur, Kuyucaklı Yusuf ise gerçekten hissedilir.
ᴘᴇşɪ̇ɴᴅᴇʏɪ̇ᴢ
𝙱𝚊𝚣𝚎𝚗 𝚍𝚞̈𝚗𝚢𝚊 𝚜𝚎𝚗𝚒 𝚊𝚕𝚝 𝚎𝚝𝚖𝚎𝚔 𝚒𝚌̧𝚒𝚗 𝚎𝚕𝚒𝚗𝚍𝚎𝚗 𝚐𝚎𝚕𝚎𝚗𝚒 𝚢𝚊𝚙𝚊𝚛.
Bazı kitapları okuduktan sonra "ah be ne güzel geldi, iyi ki okudum " deriz ya işte benim için tam anlamıyla severek okuduğum bir kitap oldu.
Yazarın akıcı ve sade kalemi, olay örgüsü, sağlam kurgusu ve bölüm geçişleri güzeldi. Kitabın son sayfasına kadar gizem ve heyacan okuru asla terk etmiyor.
Karakterlerin psikolojik analizlerini ve içsel döngülerini kusursuz işlemişti.
Kitabın atmosferi de oldukça güçlü, karakterlerin o duygu ve düşünceleri ,yazarın betimlemeleri ile birleşince kitabı okumaktan çok yaşamaya sevk ediyor...
Modern dünyanın karanlık yüzünü ve insan psikolojisinin sınırlarını merkezine alarak muhteşem bir okuma serüveni yaratmış.
Yazar internetin ve sosyal medyanın insanları nasıl birer yargıca dönüştürdüğünü, bir olayın dijital dünyada yayılan dedikodular, önyargılar ve klavye arkasına saklanan insanların acımasızlığı ile hayatı nasıl alt üst ettiğini gözler önüne seriyor.
Annelik, kayıp, sosyal medyanın yarattığı linç , paranoya, akran zorbalığı ,geçmişin sırları, aile içi sırlar, arkadaşlık, iletişim, algı, güven, suçluluk duygusu gibi bir çok derin temalardan beslenen bir kurgu.
Düşünsenize 15 yaşında iken Kehanet adında bir kitap yazıyorsunuz ve yarışmada birinci oluyor, kitabınız basılıyor...Ve babanız da ünlü bir müzisyen.
Yıllarca süren bir karanlık zihniyet ve inanç ile internette devam eden akıl almaz bir algı ile insanlar sizden ve ailenizden nefret ediyor...
Meg , kızını üniversiteye bırakmak üzere eşi Justin ile yola çıkıyor. Ancak otoyolda başlayan bir taciz/sürtüşme korkunç bir kazaya sebep oluyor. Justin olay yerinde hayatını kaybediyor geride kalan Meg ve kızı hem fiziksel hem de ruhsal olarak hayatlarına devam etmek zorundalardır. Kazadan aylar sonra Meg,
Kaçarak acılarımızdan kurtulabilir miyiz?·392 syf.·
10/10
2026 65. kitabı
Ne okudu benim zeytin karası gözlerim böyle…
Oldu mu be kadın 
Nermin Yıldırım yapılır mı bu bana? :(
“Rüyalar anlatılmaz.” diyerek avutulmuş bir çocuğun, gerçek hayatta yaşadığı kâbusları yetişkin olduğunda, yıllarca içine hapsettiği rüyalarından çıkarıp yeniden yaşaması… Ah, o yıkım… Gerçekten mahvetti beni.
Kitaptaki birçok karakterin hikâyesi o kadar tanıdıktı ki satırları okurken hiç yabancılık çekmedim. Birbirlerinden kaçarak yaşadıkları bütün kâbusları unutabileceklerini sanan parçalanmış bir aile… Oysa içlerinde taşıdıkları özlem ve sevgi o kadar gerçekti ki. Birbirlerine söylemek isteyip de söyleyemedikleri sözler, sıkı sıkı sarılmak isteyip de sarılamadıkları anlar, verdikleri kayıplar ve yaşadıkları acılar… Okudukça her kelime yüreğime saplandı.
Belki de başkahraman şanslıydı; onu anlayan ve her daim yanında olan bir eşe sahipti. Peki ya Müesser? Ya göçüp giden Veysel? Geçmişinin acısını sanki eşi Perihan’dan çıkarırcasına onun kalbini bin parçaya ayıran, gözyaşları içinde bırakan Veysel…
Hayatın zorluklarıyla daha küçücük yaşta tanışan, babasız kalan ve kurtuluşu bir erkeğin karısı olmakta arayan Perihan… İnanın okurken hangisine daha çok üzüleceğimi şaşırdım.
Bu, Nermin Yıldırım’dan okuduğum dördüncü kitaptı. Fakat içlerinde en çok sarsıldığım, en çok etkilendiğim kitap bu oldu. Benim için tam anlamıyla efsaneydi.
Bu kitabı yoldaşım 
Sadecemoonlight ile birlikte okumak bana ayrı bir mutluluk verdi. Her defasında farklı bir kitapta, farklı satırlarda ama aynı duygularda buluşabilmek benim için tarifsiz bir güzellik. Kitaplar sayesinde kurulan bu dostluğun kıymeti bambaşka. Şimdi sıra onda… Bakalım bu hikâye onun kalbinde nasıl bir iz bıraktı, karakterlerle nasıl bir bağ kurdu? Kitap hakkındaki düşüncelerini merak edenler için inceleme linkini buraya
Nermin Yıldırım yapılır mı bu bana? :(
“Rüyalar anlatılmaz.” diyerek avutulmuş bir çocuğun, gerçek hayatta yaşadığı kâbusları yetişkin olduğunda, yıllarca içine hapsettiği rüyalarından çıkarıp yeniden yaşaması… Ah, o yıkım… Gerçekten mahvetti beni.
Kitaptaki birçok karakterin hikâyesi o kadar tanıdıktı ki satırları okurken hiç yabancılık çekmedim. Birbirlerinden kaçarak yaşadıkları bütün kâbusları unutabileceklerini sanan parçalanmış bir aile… Oysa içlerinde taşıdıkları özlem ve sevgi o kadar gerçekti ki. Birbirlerine söylemek isteyip de söyleyemedikleri sözler, sıkı sıkı sarılmak isteyip de sarılamadıkları anlar, verdikleri kayıplar ve yaşadıkları acılar… Okudukça her kelime yüreğime saplandı.
Belki de başkahraman şanslıydı; onu anlayan ve her daim yanında olan bir eşe sahipti. Peki ya Müesser? Ya göçüp giden Veysel? Geçmişinin acısını sanki eşi Perihan’dan çıkarırcasına onun kalbini bin parçaya ayıran, gözyaşları içinde bırakan Veysel…
Hayatın zorluklarıyla daha küçücük yaşta tanışan, babasız kalan ve kurtuluşu bir erkeğin karısı olmakta arayan Perihan… İnanın okurken hangisine daha çok üzüleceğimi şaşırdım.
Bu, Nermin Yıldırım’dan okuduğum dördüncü kitaptı. Fakat içlerinde en çok sarsıldığım, en çok etkilendiğim kitap bu oldu. Benim için tam anlamıyla efsaneydi.
Bu kitabı yoldaşım Sadecemoonlight ile birlikte okumak bana ayrı bir mutluluk verdi. Her defasında farklı bir kitapta, farklı satırlarda ama aynı duygularda buluşabilmek benim için tarifsiz bir güzellik. Kitaplar sayesinde kurulan bu dostluğun kıymeti bambaşka. Şimdi sıra onda… Bakalım bu hikâye onun kalbinde nasıl bir iz bıraktı, karakterlerle nasıl bir bağ kurdu? Kitap hakkındaki düşüncelerini merak edenler için inceleme linkini buraya
Üç Anadolu Efsanesi…
Köroğlu, Karacaoğlan, Alageyik.
Birbirinden güzel üç efsane. İlmek ilmek Anadolu işlemiş içine. Bununla beraber Türk kültürü… Atlar, aşıklar, göçebe kültürü, sevda, intikam, ihanet, dostluk… Daha neler neler var kitapta. Yaşar Kemal’in muhteşem kalemini de eklersek muazzam bir iş çıkmış ortaya.
Köroğlu efsanesine fazlasıyla aşinayım. Rahmetli Cüneyt Arkın’ın filmleriyle büyüdüm. Karacaoğlan ve Alageyik efsaneleri beni yaraladı. Karacaoğlan’ın kırık kalbini en derinden hissettim. Yaşadığı hayal kırıklığı ve yollara düşmesi çok üzdü beni. Ama asıl Alageyik efsanesi beni yıktı. Ah be Halil bu nasıl bir sevdadır ki seni ve sevdiğini bitirdi. Çok yıkıcı oldu benim için.
Reklam
Reklam