aha okuyor sanki
@aha_
159 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Bana sözlerin ve yargılarınla nasıl bir acı ve utanç verebildiği konusundaki mutlak duyarsızlığı, benim için daima anlaşılmaz oldu; sanki kendi kudretinin farkında değil gibiydi. Mutlaka ben de pek çok kez sözlerinle kırdım seni ama ardından hep bilirdim bunu, acı çekerdim, ama o sözü bastırabilmeyi başaramadım, daha ağzımdan çıkarken pişmanlık duyardım. Ama sen sözlerinle döverdin, kimseye acımazdın, ne söylerken ne de sonrasında, insan senin karşında tamamen savunmasız kalırdı.
"...Beni çocukça sevgiden ve minnettarlık duygusundan yoksun olmakla suçladığı da, hep bunu çıkaracağım karşısına."
Ben sıska, güçsüz, ince; sen güçlü, iri, geniş. Kendimi acınılası bir halde görürdüm, üstelik yalnızca senin önünde değil, tüm dünyanın önünde, çünkü sen benim için her şeyin ölçütüydün.
...gözünde böylesi bir hiç olduğumu düşünerek azap çektim.
Geçenlerde bir kez, senden korktuğunu öne sürmemin nedenini sormuştun. Genellikle olduğu gibi, verecek hiçbir cevap bulamadım, kısmen tam da sana karşı duyduğum bu korku yüzünden, kısmen de bu korkuyu gerekçelendirmek üzere, konuşurken toparlayabileceğimdeb çok daha fazla ayrıntı gerektiği için. Ve şimdi burada sana yazılı bir cevap vermeyi deniyor olsam da, bu fazlasıyla eksik kalacaktır, çünkü bu korku ve onun etkileri senin karşında yazarken de ket vuruyor bana ve dahası meselenin büyüklüğü, hafızamın ve aklımın sınırlarını çok aşıyor.