İç ses, diye söylendim
Çocukken şöyle dua ederdim Tanrı’ya:
Tanrım bana hiç erimeyen,
Kırmızı bir bonbon şekeri yolla.
Eski tül perdelerden gelinlik biçerdik
Kardeşimle kendimize durmadan,
Olmayan çayları,
Olmayan fincanlardan içerdik.
Olmayan kapıları açardık,
Olmayan ziller çaldığında.
Siyah papyonlu olurdu mutlaka
Resim defterimizdeki damat.
Yedi günde yarattığımız dünya
Mutlu olurduk pastel koksa.
Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı’ya:
Olanlar oldu tanrım
Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!
Didem Madak, Türk şiirinin en içten, en yaralı ve en ev halini barındıran bu kült eserinde; hayata, ölüme, annesizliğe ve kadınlığa dair hüzünlü bir başkaldırıyı rengarenk boncuklar, simler ve mutfak kokularıyla örüyor. Erken yaşta kaybedilen bir annenin bıraktığı o devasa boşluğu, dünyanın tüm hoyratlığına karşı bir sığınak olarak inşa ettiği çocuksu ama bir o kadar da bilgece dizelerle doldurmaya çalışıyor.
Kendi içine doğru büyüyen ve dalları acıyla ağırlaşan bir "Ah'lar Ağacı" gibi, kalbinin kırıklarını ironi, mizah ve muazzam bir lirik dille birbirine yapıştırıyor. Didem Madak, modern dünyanın karmaşasına ve unutuşuna karşı; mutfak tezgahlarının arkasından, yalnız odalardan ve kadınların gizli saklı kalmış iç döküşlerinden yükselen, edebiyatımızın en samimi, en iç sızlatan ve en dokunaklı şiirsel manifestolarından birini sunuyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Şimdi tam da "Ah!" çekme vakti...
Ah benim nergis kokulu cehaletim...
Ruj lekeleri bıraktın bardaklarda
Anlamak isterdin kendini durmadan
Bir bardağa bile olsa.
Ne diyecektim, ne söyleyecektin
Şairlerin şahı olsan,
Bir AH'dan başka.
Ah benim nergis kokulu cehaletim
Bana yıllarca, bunca sözü boşa söylettin.
Ah!
En sevdiğim kadın şairlerden biridir kendisi. Varlığıyla bile bize büyük şeyler katan bu kadını hürmetle anmak gerek. Ne güzelde dizelere dökmüş şairlerin şahı bile olsan anlatamayacağın şeyler olduğunu... Mekanı cennet olsun inşallah.
Kalbim Bu Kitabın İçinde Kaldı... <3
Bir şiir kitabıydı aslında... öylesine güzeldi ki;
İçindeki satırları uzun uzun yazıp kelimeleri ziyan etmek istemedim.... Bu kitap da benim için tam olarak öyleydi.
Yüreğimi bir ayraç yapıp koydum bu kitaba.
'Dizelerin Arasında Kaldı duygularım...'
Ah’lar Ağacı’nı okumak bir dostun en saklı yaralarını ve en güzel düşlerini dinlemek gibi. Şiirlerindeki naiflik ve hüzün, insan ruhuna dokunan eşsiz bir derinlik taşıyor. Kitap bittiğinde geriye yalnızca dizeler değil, uzun süre zihinde yankılanan duygular kalıyor.
Herkese merhabalar
Size biraz, azıcık yazarımızdan bahsetmek isterim müsaadenizle
DİDEM MADAK' 1970 yılında İzmir'de doğdu, 2011 yılında henüz 41 yaşındayken de hayatını kaybetti.Çocuk yaşta annesini kaybetmesi, şiirlerinin en derin yarası ve en güçlü kaynağı oldu. Annesine duyduğu özlem neredeyse bütün kitaplarında hissedilir.Hukuk fakültesi mezunuydu ama onu ölümsüzleştiren şey avukatlığı değil şiirleriydi...
AH'LAR AĞACI
Her sayfada biraz hüzün, biraz özlem, biraz da kendim vardı. Özellikle anneye, çocukluğa ve kayıplara dair satırlar kalbime usulca dokundu.
Didem Madak'ın şiirlerinde en çok sevdiğim şey, en ağır duyguları bile gösterişsiz bir dille anlatabilmesi oldu. Bir çay bardağında, eski bir evde, sıradan bir hatırada koca bir hayat saklıydı sanki. Bazı dizelerin altını çizmedim; çünkü onları doğrudan kalbime yazdım.
Ah'lar Ağacı bana, insanın en derin yaralarının bile bazen en güzel cümlelere dönüşebileceğini hatırlattı. Kitabı bitirdim ama içimde bıraktığı o ince sızı hâlâ benimle.
Şiir okumadan ömrümüzü tüketmeyin olur mu
Kitaplarla kalın kitap dostlarım
#reklamdeğil
#leylanınkitapları