Millet öyle yapıyor, kefenlik falan alıp koyuyor kenara. Ölmüşsün, daha ne gam? Yaşarken kimse koşmadı hizmetimize, ölünce bari azıcık hizmet etsinler. Onu da başkaları alıversin, onlar düşünsün.
Mehmet bulmaca çözüyordu. Öylece yaşayıp gidiyorduk. Çocuksuz. Kendi başımıza…
Böyle mutlu olacaktık biz. Böyle güzel olacaktı. Bir çocuğun sorumluluğunu almayacaktık; ne onu üzecektik ne kemdimiz üzülecektik. Ne uzayıp ne kısalacaktık. Öyle geçip gidecekti ömür. Olmadı. Olmamasına şaşırmadım da üzülmedim de. Ama uyandım. Beni, benimle aynı sınavlardan geçmemiş hiç kimsenin asla anlamayacağına uyandım.