Kulun en büyük bedeli, kendi nefsini kendi ezebiliyor olmasıdır; dünyevî her şeye şikayet etmeden eyvallah etmesidir.
Herkesle beraber gülerken; sessizce kendi kendine ağlayabilmesidir.
Kibir ve hasletten gelen mefhumları ilmek ilmek; en derin nefesle evllah çekebiliyor olmaktır bedel ödemek.
İnsan hataların, hasletlerine, gafletlerine ve Yaradan’a hasretiyle bedel ödetir kendi kendine…
Ve herşeye, herkese kimseyi ürkütmeden sabreder. Çünkü kişinin karşılaştığı herkes, onlar değillerdir; onlar Yaradan’ın görevli imtihan objeleridir. Baktığımız herşey mânâ’dan ibarettir.