A. Z.
@ahmttmz
282 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
"inanıyorum söylediğini candan söylediğine ama bugünkü karar, yarın bozulur çok kez. kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak, en çabuk unuttuğumuz şeydir, ne yapsak. madem ki bu dünya bile yok olacak bir gün, sevginin bitmesine insan, neden üzülsün. aşk mı kaderi kovalar kader mi aşkı? daha kimseler çözemedi bu bilmeceyi...''
Reklam
Sığ acılar ve sığ aşklar uzun ömürlüdür.
Büyük aşklar ve büyük acılarsa kendi servetinin kurbanı olur.
Yaşamımızı özgür irademizle, karar vererek yönlendiremiyoruz. Yaşam denilen şeyin kendisi sinirlerle, dokularla, hücrelerle ilgili bir şeydir; düşünceler bu hücrelere gizlenir, arzular buralarda konuşlanıp hayaller kurar. Sen kendini güvende hissedebilirsin, gücünün kuvvetinin yerinde olduğunu zannedebilirsin.
Fakat bir odada ya da gökyüzünde tamamen tesadüfen gözüne çarpan bir renk tonu, ya da bir zamanlar sevdiğin bir parfümün kokusu derinlerde gizli saklı anıları getirip önüne koyar. Çoktan unutulmuş bir şiirin aniden karşına çıkan bir dizesi, epeydir çalmadığın bir müziğin ezgisi; yaşamımız bu tür şeylere bağlıdır.
Onu, dünya denilen şu sahneye aşkın yüce varlığını göstermek üzere gönderilmiş, muhteşem bir traged-ya karakteri olarak hatırlayacaktı. Muhteşem bir tragedya kahramanı mı? Sibyl'ın o çocuksu görünüşü, tatlı, hülyalı halleri, utangaç, ürkek zarafeti aklına gelince Dorian'ın gözleri yaşla doldu. Gözyaşlarını silip resme yeniden baktı.
Bir zamanlar, ormanın derinliklerinde bir tilki yaşarmış. Kendine münhasır, yabani bir ruhu varmış onun. Herkesten kaçan, kendi doğasının peşinden giden, kafasına göre yaşayan biriymiş. İnsanlardan
Reklam