ahsen

Vahiy dediğimiz şey, aslında içimizde zaten var olan daha büyük bir hakikatin -yaklaşmaya cesaret edemediğimiz bir yanımızın- keşfidir. Ama yine de o yanımız, bize hissetmeye cesaret edemediklerimizi yaşama olanağı tanır. Gelişmemizin yolu da işte bu daha cömert yanımızla temas edip onu kabullenebilmekten geçer.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kış ortasındaki bir bitkinin bilinci geçmiş yaza değil, gelecek bahara yöneliktir. Bitki geçmiş günleri düşünmez, önünde uzananları düşünür. Eğer bitkiler baharın geleceğinden eminse, biz insanlar neden bir gün hayallerimize ulaşabileceğimize inanmayalım?
Hayat, mutlak olanı arayan ve yalnızlığımızdan bir bahçe kuran bizlere, her anı tüm yoğunluğuyla yaşayabilme tutkusunu miras bıraktı.
Derelere iner, tepelere giderim, Çalılardan seker, fundalıklara uçarım, Çimenlikte gezer, çayırlıkta tozarım, Irmaklarda yüzer, ateşlerden geçerim. Her yerde dolaşır, ufku kucaklarım.
Sayfa 17·Kitabı okudu
Daha çok yol var mıdır? Yoo, şu ilerideki nehri geçmek, şu yeşil tepeleri aşmak yeterlidir. Belki de varmışızdır bile. Şu ağaçlar, kırlar, şu beyaz ev belki de bizim aradığımız şeylerdir. Bir an, bunun doğru olduğuna inanıp, orada durmak isteriz. Sonra, kulağımıza ileride daha iyisinin olduğu çalınır ve tasasız bir biçimde yeniden yola koyuluruz. İnsan, böylelikle, umut dolu, kendi yolunda gider durur.
Sayfa 49·Kitabı okudu