Hayatın olağan akışını kalabalıklar içinden değil de sessiz sedasız bir yerden, nerede olursa olsun zamanın geçerliliğini koruyarak anlatmış Dino Buzzati. İnsanın aslında hep aklında olan yaşamın en önemli anının henüz gelmediği ve kalan zamanın bunun için sonsuz bir yol oluşturduğu düşü ne güzel işlenmiş. Ama ben Drogo'nun bunu kibrinden yaptığını düşünmüyorum, buna ancak insanlık diyebilirdim Dino!
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"...ama ölüm söz konusu olduğunda haftalar ve aylar bile pek küçük birimlerdi. Demek ki yaşam bir tür şakaydı: kibrinden girdiği iddia yüzünden her şeyi yitirmişti."
"Yine de zaman geçiyordu; insanları hiç düşünmeden, dünyada gidip geliyor, güzel şeyleri solduruyor; ve henüz adı bile konmamış yeni doğmuş bebekler de dahil olmak üzere hiç kimse onun elinden kurtulamıyordu."
"İnsanın tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti."