Hiç evlenmemiş ve çocuğu olmayan Franz Kafka, Berlin’de bir sokakta dolaşmaktadır. Ağlayan bir kız çocuğuna rastlar. Çocuğun, parkta çok sevdiği oyuncak bir bebeği kaybettiği için ağladığını anlar.
Meyer ışık saçan bir berraklık yazıyor, okurların ve paylaştıkları düşün arasında asla girmiyor... O gerçek bir cevher.
Gösterişli üslup geleneklerinden ziyade ilişkilerle ilgileniyor... Verdiği olumlu hayat dersi insanı yatıştırıyor.